Ata bin Ebi Rebah hazretleri “rahmetullahi aleyh”, tabiin-i kiramdandýr.
Hadis âlimi olup, ilmiyle insanlarý aydýnlattý.

Bir gün, sevdiklerinden biri;
- Zikir meclisi nedir efendim? diye sordu.

Cevabýnda;
- Allahü teâlânýn emirlerinin ve yasaklarýnýn konuþulduðu yerdir, buyurdu.

Ve daha açýkladý:
- Yani namaz nasýl kýlýnýr, oruç nasýl tutulur? Bir mecliste bunlar konuþulursa, bu konuþmalar zikir, o yer de zikir meclisi olur.

Allah’tan kork!

Hükümdar Abdülmelik, bir sene Hacca gitti ve bu zata rastladý orada.

Onu görünce hürmetle ayaða kalkýp;
- Bana biraz nasihat eder misiniz, diye ricada bulundu.

Büyük Veli;
- Ey melik! Sana Allah'tan çok korkmaný tavsiye ederim, buyurdu. Çünkü her þeyin baþý, Allah korkusudur ki, insan iki alemde de bununla huzur bulur ancak.

Þöyle devam etti:
- Emrin altýndaki þu millete iyilik et ki, zillete düþmesinler. Bu halkýn büyüklerini baban, küçüklerini evladýn bil. Zira bunlarýn hali, sana sorulacak yarýn.

Halkýna kibirlenme!

Ve ekledi:
- Halkýna karþý kibirlenme, onlara acý. Yoksa mahþer günü senden dâvâcý olurlar.

Abdülmelik;
- Ey Ata! Sen hep, baþkalarýna yardýmdan söz ettin. Peki, senin bir ihtiyacýn yok mudur? diye sordu.

Büyük Veli;
- Var, buyurdu. Ama biz, dileklerimizi Rabbimizden isteriz, O, bizi mahrum etmez.

Abdülmelik;
- Bu, ne iyi bir haldir, dedi. Zaten seni yücelten de bu deðil midir?