Evliyanýn büyüklerinden Ebu Ali Cürcani hazretleri "rahmetullahi aleyh", “Zengin” olmasýyla meþhurdu o yörede.

Bir gün, iki kiþi oturmuþ Onu konuþuyorlardý.
Biri söze baþlayýp;
- Bu zat çok zengindir, dedi.

Öbürü tasdik etti onu:
- Evet, biliyorum.

- Nasýl bu kadar zengin olmuþ acaba?
- Bilmem.

Onlar böyle konuþurken oraya geldi mübarek zat.
O gelince sustular tabii.

Onlara bakýp;
- Evet, dünyalýðýmýz çoktur. Ama dünya, kalbimizde deðil, cebimizdedir, buyurdu. Paranýn yeri ceptir, cüzdandýr. Ama kalb deðildir. Kalbe para sevgisi girdi mi, o kalbden hayýr gelmez.

Ve ekledi:
- Kalb, “Allah sevgisi”nin yeridir, “Para”nýn deðil.

O anda kalblerinden “Dünya sevgisi”nin çýktýðýný, yerine “Allah sevgisi”nin girdiðini hissettiler.
Artýk talebesi olmuþlardý bu büyük Velinin.

Evliyanýn özellikleri

Bir gün de;
- Evliya zatlarýn ne gibi hususiyetleri vardýr? diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Onlar öyle kullardýr ki, onlar görülünce “Allah” hatýrlanýr, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bazý semavi kitaplarda; “Benim Veli kullarýmdan birine eziyet eden, bana harp ilan etmiþ olur” buyurulmuþtur.

Sordular:
- Yani onlarý üzen iflah olmaz mý efendim?
- Aynen öyle.

- Ya onlarý sevip sevindirenler hocam?
- Onlara müjdeler olsun, buyurdu. Mutlaka mükafatýný görürler bir gün.

Kendi hatanýzý görün

Bir gün de;
- Baþkalarýnýn hata ve kusurlarýný araþtýrmayalým. Kendi kusurlarýmýza bakalým, buyurdu.

Sonra cemaate dönüp;
- Niçin? diye sorun bakalým, buyurdu.

Bunun üzerine sordular:
- Niçin efendim?

Buyurdu ki:
- Baþkasýnýn günahýndan biz mesul deðiliz. Bize, bizim günahlarýmýz sorulacak ahirette.