Behaeddin-i Buhari hazretlerinin “rahmetullahi aleyh” Esseyyid Burhaneddin adýnda bir sevdiði vardý ki, çok severdi bu büyük Veliyi.

O anlatýyor:
- Bir gün, bu büyük zatýn baðda olduðu bir saatte, Ona, balýk götürüp hediye ettim.

Mübarek zat, kabul buyurdu hediyemi.
Ateþ yakýp, piþirmek istedik birlikte.
Ancak yaðmur bulutlarý belirdi gökyüzünde.

Gök gürledi.
Þimþekler çaktý.

Ve bir yaðmur baþladý ki, sanki kovayla su boþanýyordu gökten.
Ben hiç öyle yaðmur görmemiþtim.

Dua et, yaðmur yaðmasýn

Bana bakýp;
- Burhaneddin, dua et de, bir müddet için bizim baða yaðmur yaðmasýn, buyurdu.

- Peki efendim, dedim.

Ellerimi kaldýrýp;
- Yâ Rabbi, yaðmurunu bu baða yaðdýrma, diye yalvardým.

Duam kabul olmuþtu.
Etrafýmýza yaðýyor, ama bizim bulunduðumuz baða bir damla bile düþmüyordu.

Ancak bu, benim iþim deðildi elbette.
Hocamýn bereketiyle olmuþtu.

Ey kulum, iste vereyim

Bu zat, bir gün sohbetinde;
- Kardeþlerim, huzur-u ilahide toplanmak biz kullar için ne büyük bir nimettir deðil mi? buyurdu.

Cemaatten biri sordu:
- Bundan neyi kastettiniz efendim?
- Namazý.

- Namazý mý efendim?
- Evet. Huzur-u ilahi, namazdýr kardeþlerim. Kul namaza durunca Rabbinin huzurundadýr. Namazda okumaya baþlayýnca, Rabbi ile konuþur. Ellerini duaya kaldýrýnca, Hak teâlâ; Ey kulum, iste vereyim, buyurur. Bundan büyük nimet olur mu?