Bir gün Ýbrahim Edhem, bir sahraya çýkmýþtý.
Kovasýný, su için kuyuya sarkýtmýþtý.

Geriye çektiðinde, kaldý hayret içinde.
Zira baktý, su deðil, (gümüþ) vardý içinde.

Hemen geri boþalttý ve sarkýttý bir daha.
Çektiðinde gördü ki, (altýn) dolu bu defa.

Üzülüp, onlarý da boþalttý geri yine.
Kovasýný, bir daha saldý kuyu dibine.

Kuyudan, abdest için su beklerken, bu sefer,
Gördü ki çýktý kova, içi dolu (mücevher).

Buyurdu ki: (Ya Rabbi, deðil bunlar isteðim.
Sadece abdest için, bir miktar su isterim.)

Dördüncüde, kovayý sarkýtýnca kuyuya,
Çektiðinde gördü ki, (su) dolmuþ o kovaya.

Helal lokma yemeye, çok dikkat ediyordu.
O zaman, bir zenginin baðýný bekliyordu.

Bað sahibi gelerek, dedi ki bir gün ona:
(Ey Ýbrahim, þu baðdan tatlý nar getir bana!)

Topladý bir tabak nar, götürdü kendisine.
Lakin topladýklarý, ekþi çýktý aksine.

Dedi ki: (Kaç senedir bu baðý bekliyorsun?
Tatlýyý, ekþisinden ayýramýyor musun?)

Dedi ki: (Ben bekçiyim, beklerim buralarý.
Nasýl ayýrt edeyim tatmadýðým narlarý?)

Adam dedi: (Ben senin, bakýnca ihlasýna,
Sen Ýbrahim Edhem'sin diyesim gelir sana.)

Bu sözü iþitince, tanýmasýnlar diye,
O baðý terk ederek, gitti baþka bir köye.

Bir gün de, huzuruna gelerek bir Müslüman,
Nasihat isteyince, buyurdu ki o zaman:

(Günah iþleyeceksen, iyice düþün, taþýn.
Allah'ýn gönderdiði bu rýzký yeme sakýn.

Ona isyan etmeyi düþünüyorsan þayet,
Onun mülkünden çýk da, baþka yerde isyan et.

Hem mülkünde oturup, hem rýzkýný yiyerek,
Hem de gördüðü yerde, olur mu isyan etmek?

Hem Azrail gelince, almak için ruhunu,
Müsaade etme sakýn ve yanýndan kov onu.)

Soran kimse dedi ki: (Efendim, nasýl olur?
Ýmkan var mý hiç buna, melek nasýl kovulur?)

Buyurdu ki: (Öyleyse, tövbe eyle durmadan.
Zira ölüm meleði, ani gelir her zaman.

Mezarda, Münker-Nekir ismindeki melekler,
Gelince, kov onlarý, suale çekmesinler.)

Dedi ki: (Ey efendim, kovamam ben onlarý.)
Buyurdu ki: (Öyleyse, hazýrla cevaplarý.)

O derdi ki: (Birine, verseler dünya malý.
Kalbinde, zerre kadar bir sevinç duymamalý.

Sonra da, o mallarý alsalar ondan yine,
Zerre kadar üzüntü gelmemeli kalbine.)