Ýbni Hanbel, alýrken en son nefeslerini,
(Olmaz! olmaz!) diyerek, kovdu sanki birini.

Oðlu görüp dedi ki: (Ne oldu baba size?
Kime olmaz dediniz, bu, merak verdi bize.)

Buyurdu ki: Evladým, tehlike var þu zaman.
Çok kritik bir aný yaþýyor þimdi baban.

Þeytan, geçmiþ karþýma, bana der ki: (Ey Ahmed!
Gel, sen de hýristiyan dini üzre vefat et.)

Ben, (Olmaz! olmaz!) dedim, o, kaçýp etti firar.
Son nefeste, þeytandan çok büyük tehlike var.

En mühim hilesini, o yapar böyle iþte.
Aldananlar, mâzallah kalýr sonsuz ateþte.

Þehadeti söyleyip, vefat etti nihayet.
Baðdat halký iþitip, üzüldü buna gayet.

Cenaze namazýný kýlmak için, o zaman,
Geldiler güruh güruh, onbinlerce Müslüman.

Yüzbinden fazla kiþi, namazýný kýldýlar.
Kuþlar, tabut üstünden geldiler kabre kadar.

Gayr-i müslimlerden de, gördü bunu çok insan.
Duygulanýp, bir çoðu o gün oldu Müslüman.

Sevenlerinden biri, gördü onu rüyada.
Cennette, salýnarak yürüyordu orada.

Onu böyle görünce, o kimse þaþýrdý pek.
Dedi ki: (Ey efendim, bu nasýl bir yürümek?)

Buyurdu: (Þu kullar ki, dine hizmet verirler,
Cennette, iþte böyle salýnarak yürürler.)

Birisi sordu ona: (Tevekkül nedir?) diye.
Buyurdu: (Hiç güvenme Rabbimizden gayriye.

Rabbin ile arana, sokma baþka kimseyi.
Terk eyle, insanlardan bir nesne istemeyi.

Sana her ne gelirse, nimet veya musibet,
Hepsini Allah’tan bil, Onundur güç ve kuvvet.

Sende hiç bulunmayan, bazý meziyetleri,
Söyleyip, methederse eðer ki seni biri,

Unutma ki o kimse, sende hiç bulunmayan,
Bazý vasýflarla da, kötüler baþka zaman.

Kibir olan bir baþta, akýldan olmaz eser.
Ahmak dahi odur ki, övülmeyi pek sever.

Kim kusursuz arkadaþ ararsa kendisine,
Arkadaþsýz kalýr o, arasa da bin sene.)

Kendisine dedi ki, bir gün oðlu Abdullah:
(Zühd ile fütüvveti, lütfedin bize izah.)

Buyurdu: (Zühd odur ki, haram korkusu ile,
Terk etmektir, bilcümle mubah þeyleri bile.

Fütüvvet de þudur ki, korktuðun bir þey için,
Sevdiðin pek çok þeyi, terk edebilmelisin.

Yani yakmamak için, Cehennemde kendini,
Terk etmendir, nefsinin heva ve hevesini.)