Ýmamý, o zaman ve sonraki zamanlarda,
Gelen büyük âlimler, methettiler her anda.

Malik hazretlerine, gelince bir gün Ýmam,
O, ayaða kalkarak, gösterdi bir ihtiram.

O gidince, dedi ki yanýndaki zevata:
(Ebu Hanife derler, þimdi giden bu zata.

Öyle bir âlimdir ki, mesela o zat eðer,
Þu aðaç, altýndandýr der ise, isbat eder.)

Bir âlim de diyor ki: (Ederim ki ben yemin,
Onun gibi bir fakih, görmedi ruy-i zemin.

O mübarek aðzýndan, din ile alakadar,
Bir tek kelam duymaya, veririm yüzbin dinar.)

Davud-u Tai’nin de yanýna, bir diyardan,
Gelip, sitayiþ ile bahsettiler Ýmamdan.

O dahi buyurdu ki: (O, kutup yýldýzýdýr.
Karanlýkta kalanlar, onunla yol, iz bulur.)

Hafýz Abdül’aziz de diyor ki: (O, miyardýr.
O, ehl-i sünnet ile, baþkasýný ayýrýr.

Kim onu seviyorsa, ehl-i sünnettir o zat.
Sevmiyorsa, olmuþtur sapýk ve ehl-i bid’at.)

Süfyan-ý Sevri’nin de, biri geldi yanýna.
(Ben, Ýmamýn yanýndan gelirim) dedi ona.

Buyurdu: (Yeryüzünün en büyük âliminin,
Yanýndan geliyorsun, acaba var mý bilgin?)

Ýmam-ý Þafii de buyurdu ki bunda hem:
(Ben, ondan daha büyük fýkýh âlimi bilmem.

Kim öðrenmek isterse, fýkýh ilmini eðer,
Onun talebesiyle bulunsun, ona yeter.)

Ahmed bin Hanbel dahi, der ki: (Ýmam-ý a’zam,
Vera, zühd ve takvada, çok titizdi ve saðlam.

Ahiret derdi ile, dertlenmiþti o asýl.
O zatý anlayacak kimse yoktur velhasýl.)

Ýmam-ý Malik’e de, dediler ki: (Niçin siz,
Hep Ýmam-ý a’zamý fazla methedersiniz?)

Buyurdu ki: (Öyledir, çünkü onun sözleri,
Ýnsanlara, daha çok olmuþtur faideli.

Ýlim sahibi olan, olsa da pek çok zevat,
Onunla mukayese edilmez onlar fakat.)

Hem Yahya bin Muaz da, rüyasýnda bir gece,
Resulullahý gördü ve sevindi bir nice.

Dedi: (Ya Resulallah, ararsam sizi þayet,
Nerde bulabilirim, var mýdýr bir iþaret?)

Buyurdu: (Ýlmindeyim ben Ýmam-ý a’zamýn.
Oradan baþka yerde arama beni sakýn.)

Ýmam-ý Gazali de, buyurdu ki nihayet:
(Ýmam, gece ve gündüz, ederdi çok ibadet.

Zühd ve takva sahibi bir kimseydi o her an,
Çok fazla korkuyordu Allahü teâlâdan.)