Bir gün Ýmam-ý a’zam, uyurken odasýnda,
Resul-i müctebayý görmüþtü rüyasýnda.

Anlattý bu rüyayý, gidip Ýbni Sirin’e.
Dedi ki: (Bu rüyanýn, acaba tabiri ne?)

Zira o, tabiinden çok âlim bir kiþiydi.
Hem o devrin tanýnmýþ, rüya tabircisiydi.

Dedi: (Sen yapamazsýn böyle bir iddiayý.
Ancak Ebu Hanife görür böyle rüyayý.)

Buyurdu: (Benim iþte, dediðiniz o kimse.)
O dedi: (Aç sýrtýný, göreyim öyle ise.)

Peki deyip, mübarek sýrtýný açtý o an.
Bakýnca, bir ben görüp, þöyle dedi o zaman:

(Sen öyle birisin ki, Resul, senin hakkýnda,
Buyurdu: Ümmetimden biri gelir yakýnda.

Olur iki omuzu arasýnda bir ben’i.
Onunla ihya eder, Hak teâlâ bu dini.)

Kýldý bir gün mescitte, o, yatsý namazýný.
Çýkmak için, dýþarý attý bir ayaðýný.

Henüz öbür ayaðý, mescidin içindeyken,
Talebesinden Züfer, bir sual sordu hemen.

O mevzu üzerinde, o gece, sabaha dek,
Konuþtu onun ile, güzel izah ederek.

Vakta ki sabah oldu ve okundu ezanlar.
Sabah namazý için, içeri girdi tekrar.

Öyle sarmýþ idi ki, onu Allah korkusu,
Her gece, bu korkuyla gelmezdi hiç uykusu.

Aðlayýp, gözlerinden akardý gözyaþlarý.
Aðlama seslerini, duyardý komþularý.

Yatsý abdesti ile, kýrk sene hem de Ýmam,
Sabah namazýný da kýlmýþ idi berdevam.

Ellibeþ hac yapmýþtý, Beytullaha giderek.
Sonuncuda, Kâbe’den içeriye girerek,

Ýki rekat bir namaz kýlarak erkaniyle,
Okudu o namazda, Kur'aný tamamiyle.

Sonra da, aðlayarak dedi ki: (Ya ilahi!
Sana layýk ibadet yapamadým vallahi.

Lakin þu hakikati anladým ki hakkýyla,
Hiç kimse anlayamaz, seni kýsa aklýyla.

Hizmetimde yaptýðým kusurlarýmý dahi,
Ýþbu anlayýþýma baðýþla ya ilahi!)

O, gözyaþý dökerek, edince böyle dua,
Gaibten, kendisine geldi þöyle bir nida:

(Sen ey Ebu Hanife, iyi tanýdýn beni.
Ve hakkýyle tam yaptýn bana ibadetini.

Hem seni, hem de senin mezhebinde bulunan,
Tâ kýyamete kadar, senin yolunda olan,

Kimseleri, ben dahi ettim af ve maðfiret.
Kalbin müsterih olsun, sen üzülme, rahat et.)