Allah’a inanmayan, var idi ki bir dehri,
Fikrini yaymak için, dolaþýrdý her yeri.

(Bu dünya, böyle gelmiþ böyle gider) diyordu,
Hâþâ (Allah yok) diye, iddia ediyordu.

Bu kâfir dolaþýrken, geldi Kufe þehrine.
Bunu yaymak istedi, o yer ahalisine.

Lakin halk, bu kiþinin, bir kâfir olduðunu,
Anlayýp, rezil etmek istediler hep onu.

Dediler ki: (Burada, bir âlim kimse vardýr.
Henüz pek genç ise de, ilimde bir deryadýr.

Sen, bu saçmalarýný, söyle ki ona önce,
Bakalým ne diyecek, o seni dinleyince?)

Pek genç olan o âlim, Numan bin Sabit idi.
O genç yaþýna raðmen, ilimde pek derindi.

Dehri, (Olur) diyerek halkýn bu teklifine,
Dedi: (Münazaraya hazýrým onun ile.)

Bunun için, bir yer ve zaman tayin ettiler.
Sonra, küçük Numan’a bir haber ilettiler.

O gün dehri gelerek, baþladý beklemeye.
Lakin Numan, bilerek az geç geldi o yere.

Dehri kýzýp dedi ki: (Benim gibi bir bilgin,
Böyle bekletilir mi, söyle, niçin geciktin?)

Dedi ki: (Gelecektim bir köprüden geçerek.
Sel yýkmýþ o köprüyü, geldim az gecikerek.)

Dehri dedi: (Ey çocuk, köprü yýkýlmýþ dedin.
Köprü yýkýk olunca, peki sen nasýl geldin?)

Dedi: (Bazý aðaçlar, kendi kendilerine,
Biçilip yontularak, eklendi birbirine.

Sonra, kendi kendine oldu güzel bir kayýk.
Nehri onunla geçtim ve geciktim azýcýk.)

Dehri dedi: (Ey çocuk, sen neler söylüyorsun.
Aðaçlar, hiç ustasýz kayýk oldu diyorsun.

Senin bu söylediðin sözlere, güler herkes.
Ve senin bu iddian, ne mantýksýz ve abes.

Buna, olmaz dünyada bir kimse inanacak.
Aklý noksan olanlar, inanýr buna ancak.)

Numan bin Sabit ise, dedi ki o dehriye:
(Þu koskoca kâinat, senin aklýna göre,

Öyle kendi kendine, ustasýz oluyor da,
Bizim kayýk ne için olmasýn, ne var bunda?)

Dehri çok þaþýrarak, dedi ki: (Madem öyle,
Allah vardýr diyorsun, nerdedir, haydi söyle.)

Numan, ordakilerden bir bardak süt istedi.
Dehriye göstererek, (Bunda yað var mý?) dedi.

(Elbette var) deyince, dedi ki: (Öyle ise,
Bu sütün içindeki þu yaðý göster bize.)

Dehri mahcup bir halde, baþýný eðdi öne.
Þehadeti getirip, girdi Ýslam dinine.