Vasýt vilayetinde, vardý ki birisi de
(Numan’ýn kölesi)ydi o zatýn bir ismi de.

Bir kimse, sordu ona, hikmetini bu iþin.
Dedi: (Böyle bir isim koymuþsun, acep niçin?)

Dedi ki: (Bulunurken, ben annemin karnýnda,
Validem vefat etmiþ, tam da doðum anýnda.

Ben, karnýnda kalmýþým, hem de canlý olarak,
Cenaze yýkanýrken, vakýf olmuþ buna halk.

Bu, Ýmam-ý a’zama acilen bildirilmiþ.
O da, haber gönderip onlara þöyle demiþ:

(O hanýmýn karnýný, yarýn sol tarafýndan.
Çocuk tam oradadýr, hemen alýn oradan.)

Cerrah öyle yaparak, çýkarýp almýþ beni.
Ondan sonra, kabrine, defnetmiþler annemi.

Onun fetvasý ile, gelmiþim ben hayata.
Yoksa, ölü karnýnda, olurdum ben de mevta.

Yani ben, o Ýmamýn azatlý kölesiyim.
Öyle addettiðimden, aldým böyle bir isim.)

Bir gün de, talebenin içinde otururken,
Vücudunu bir akrep soktu ve gitti birden.

Talebeler, akrebi öldürmek isteyince,
Buyurdu ki: (Az durun, öldürmeyin hemence.

Ben, kendimi onunla tecrübe edeceðim.
Bir þey merak ederdim, onu öðreneceðim.

Zira Peygamberimiz, hadiste, Sahabeye,
Buyurdu: (Âlimlerin kaný zehirdir) diye.

Hadiste buyurulan o âlimlerden miyim?
Diye, nice zamandýr bunu merak ederdim.)

O sýrada o akrep, kývrandý birkaç defa.
Ve ölüp, hiç hareket edemedi bir daha.

Vardý bir talebe de, Yusüf bin Halid diye.
Baðdat’a gidiyordu, mühim bir vazifeye.

Ona, þu nasihatte bulundu ki: (Evladým!
Sakýn dine muhalif atmayasýn bir adým.

Ýlim sahiplerine, hürmet eyle ve yaklaþ.
Gençlere sevgi göster, fasýklardan uzaklaþ.

Hep iyilerle görüþ, salihlerle düþüp kalk.
Kimseyi kötüleme, sen, kendi haline bak.

Sonra, hiçbir kimseyi hafife alma sakýn.
Bilakis, sevgisini kazanmaya bak halkýn.

Cimri kimseler ile, eyleme hiç yaranlýk.
Bekleme hiç kimseden, bir menfaat, dünyalýk.

Senin ziyaretine gelirse bir cemaat,
Dini meselelerden bir mevzu aç ve anlat.

Hep umumi þeyleri öðretmeye bak esas.
Ýnce meseleleri, açma ve etme temas.

Herkesle iyi geçin, sevsin seni insanlar.
Zira sevgi, muhabbet, ilimde devam saðlar.)