Ýmam-ý a’zam Ebu Hanife hazretleri,
Ticaretle iþtigal eder idi ekseri.

Onun güzel ahlaký ve kanaatkârlýðý,
Her iþinde, kendini gösterirdi devamlý.

Zengin olduðu gibi, cömert idi begayet.
Ve asla emanete, hiç etmezdi hýyanet.

Çok dikkat eder idi, helalden kazanmaya.
Haramýn zerresinden, kaçardý çok uzaða.

Öyle Allah korkusu var idi ki içinde,
Her an, takva üzere olurdu her iþinde.

Þüpheli olsa idi, az bir kýsmý kârýnýn,
Fukaraya verirdi, tamamýný o kârýn.

Kendi talebesinin ihtiyaçlarýný da,
Kendi temin ederdi, giyim, kuþam ve gýda.

Ayrýca para verip, derdi ki: (Bu nimetler,
Benim deðil, Rabbimden bende emanettirler.

Benim size verdiðim bu þeyler, Rabbimizin.
Benimle gönderdiði rýzkýnýzdýr hep sizin.)

Onlar, maddi bakýmdan bir þey düþünmeyince,
Ýlme çalýþýrlardý, devamlý gündüz gece.

Çok olmasýna raðmen malý, mülkü, serveti,
Onlara, zerre kadar yoktu bir muhabbeti.

Ders veriyor idi ki, bir gün talebesine,
Bir kimse, þu haberi getirdi kendisine:

(Efendim, sizin malý götüren gemi var ya,
Duyduk ki, fýrtýnadan batýp gitmiþ deryaya.)

Bu haberi duyunca, baþýný öne eðdi.
Biraz durup, peþinden (Elhamdülillah) dedi.

Az sonra, ayný adam gelerek huzuruna,
Bu sefer, tam aksine bir haber verdi ona.

Dedi: (O batan gemi, size ait deðilmiþ.
Biz yanlýþ iþitmiþiz, batan, baþka gemiymiþ.)

Bunda da büyük Ýmam, tefekkür edip yine,
(Elhamdülillah) deyip, þükreyledi Rabbine.

Lakin talebeleri, merak etti bu hali.
Birisi sordu hemen Ýmama þu suali:

(Geminin battýðýný duyunca siz ilk defa,
Elhamdülillah deyip, þükrettiniz Allah’a.

Batmamýþ olduðunu öðrenince, yine siz,
Niçin Elhamdülillah diyerek þükrettiniz?)

O an Ebu Hanife ara verip dersine,
Þöyle cevap buyurdu hemen talebesine:

(Ýlkinde, düþünmedim mallarýmýn halini.
Bilakis merak ettim, kalbimin ahvalini.

Üzüntü var mý diye, nazar ettim kalbime.
Gördüm ki üzüntü yok, þükreyledim Rabbime.

Ýkinci haberde de, kalbime ettim nazar.
Gördüm ki, bir sevinç yok, þükrettim buna tekrar.)