Ýmam-ý a’zam Ebu Hanife hazretleri,
Ýlme hizmet etmekti, onun hep gayretleri.

Ýlim ve içtihadýn, ulaþtý zirvesine.
Ve Cafer-i Sadýk’ýn kavuþtu çok feyzine.

Bu büyük evliyaya, iki yýl etti hizmet.
Bu sayede kalbine, aktý çok feyz ve hikmet.

Ömrünün sonlarýna gelmiþti ki o artýk,
Abbasi devletinde, karýþmýþtý ortalýk.

O zamanýn sultaný, onun bu nüfuzunu,
Kullanmak gayesiyle, çaðýrdý bir gün onu.

Dedi ki: (Siyasette desteklersen sen beni,
Veririm ben de sana, temyiz reisliðini.)

Fakat o, karýþmadý siyaset iþlerine.
O ýsrar ettiyse de, kabul etmedi yine.

Hapse attý o zaman, o, Ebu Hanife’yi.
Ve reva gördü ona, cefa ve iþkenceyi.

Bir ara çýkararak hapisten onu yine,
Evvelki teklifini, tekrar etti kendine.

Lakin o, takvasýndan reddetti yine bunu.
Sultan ise kýzarak, hapsetti tekrar onu.

Baþladý iþkenceye, hep sopa attýrarak.
Her gün devam ettirdi, sayýyý arttýrarak.

Lakin halk galeyana gelir endiþesiyle,
Zehirletti Ýmamý zehirli þerbet ile.

Þehid edildiðinde, yaþý tam yetmiþ idi.
Teslim-i ruh anýnda, o secde eylemiþti.

Duyanlar, çok üzüldü onun þehadetine.
Dediler: (Böyle bir zat, dünyaya gelmez yine.)

Cenazeyi yýkayan, bitirince iþini,
Þöyle dile getirdi onun kiþiliðini:

(Ey Numan, Allah sana eylesin ki çok rahmet,
Otuz yýl, ilim için eyledin hayli gayret.

Kýrk senedir, yataða, koymadýn bir yanýný.
Ýslam’a hizmet ile geçirdin her anýný.

En çok ilim sahibi, en çok ibadet eden,
Sendin, iyi huylarý kendinde cem eyleyen.)

Elli bin kiþi geldi, onun cenazesine.
Sürdü namaz bitmesi, tâ ikindi vaktine.

Ýnsanlar, grup grup kýldýlar namazýný.
Rahmetle yad ettiler, onun yüksek zatýný.

Vefatý hususunda, dediler ki âlimler:
(Dinin büyük direði, yýkýldý ey müminler!

O, ilmin ýþýðýydý ve bugün söndü artýk.
Onun vefatý ile, dünya oldu karanlýk.)

Peygamber efendimiz, buyurdu hadisinde:
(Gider arzýn ziyneti, yüzelli senesinde.)

Ýþbu hadis-i þerif hakkýnda, çok âlimler,
(Bu, Ýmam-ý a’zamý bildiriyor) dediler.