Mücahede þudur ki, nefse acý, zor gelen,
þeyleri yaptýrmaktýr ona mütemadiyen.

Mesela namaz kýlmak ve her türlü ibadet,
Tabiatý icabý, zor gelir ona gayet.

Halbuki dinimizin men ettiði ne varsa,
Yani ona, her günah tatlý gelir bilhassa.

Ýþte bu yüzdendir ki, bazý din büyükleri,
Nefisle uðraþmakta gitmiþlerdi ileri.

Mesela nefisleri yapsaydý bir kabahat,
Hemence cezasýný verirlerdi kat be kat.

Ceza olarak ise, ibadet ederlerdi.
Çünkü nefs-i emmare, istemez ibadeti.

Sahabe-i kiramdan Abdullah ibni Ömer,
Bir vakit cemaate yetiþmeseydi eðer,

Bir gece, uyumadan yapardý hep ibadet.
Zira o, kendisine etmiþti böyle âdet.

Sahabeden biri de, bir gün, bila ihtiyar,
Bir akþam namazýný geciktirdi bir miktar.

Öyle çok üzüldü ki buna o mübarek zat,
Ýki kölesi vardý, onlarý etti azat.

Bunlar, binlercesinden bir iki nümunedir.
Zira ufacýk bir su, deryayý haber verir.

Nefsin, ibadetlerden lezzet almasý için,
Yanýnda olmalýdýr bir evliya kiþinin.

Onun ibadetlerden zevk, lezzet aldýðýný,
Görüp, o da zevk ile yapar her yaptýðýný.

Zira biri diyor ki: (Nefsimde ne zaman ki,
Ýbadet ve taatte gevþeklik olsa vaki,

Bir Allah adamýnýn sohbetine giderim.
Çýkýnca, tatlý gelir bana ibadetlerim.)

Böyle kâmil bir veli bulunmuyorsa eðer,
Onlarýn hayatýný okumak icab eder.

Ahmed bin Zerrin vardý, gönül ehli evliya.
Hep önüne bakardý bu kiþi ekseriya.

Sebebini sordular, dedi ki: (Cenab-ý Hak,
Ýbretle bakmak için gözleri eyledi halk.

Zerreden Arþa kadar, herþey nasýl muntazam.
Karýþýk hiçbir þey yok, bu, ne ahenk, ne nizam!

Bu muazzam sanata, bu sonsuz kâinata,
Ýbretle bakýlmazsa, olur büyük bir hata.

Her zerre, bir mabudun varlýðýný bildirir.
Ve her þey, o Allah’ýn emriyle oluverir.)

Tabiinden Alkame adýnda bir zat vardý.
Nefsi ile çok fazla mücahede yapardý.

Dediler ki: (Efendim, acaba ne ki sebep,
Nefsinizle bu kadar uðraþýyorsunuz hep?)

Buyurdu ki: (Nefsimi çok fazla sevdiðimden,
Kurtarmak istiyorum, onu Nar-ý cahim'den.)