(Ey nefsim, kýþ gelmeden odun kömür alýrsýn.
Kýþýn soðuklarýna, böyle hazýrlanýrsýn.

Halbuki Cehennemde, zemherir soðuðu var.
Hiç kalýr buna göre, dünyadaki soðuklar.

Tedbir alýyorsun da, kýþ için çok önceden,
Ahireti, ne için düþünmezsin ölmeden?

Yoksa sen, ahirete iman etmiyor musun?
Allah’tan kork ey nefsim, sana yazýklar olsun!

(Sonra tövbe ederim) diye düþünüyorsan,
Ölüm ani gelir de, olursun sonra piþman.

Ýstiðfar edeceksen, bugünden etmelisin.
Yarýna býrakma ki, belki ölebilirsin.

Bu ömrün kýymetini ne için bilmiyorsun?
Biraz düþün ey nefsim, sana yazýklar olsun!

Zannetme ki, Allah’ý kýzdýrýyor günahýn.
Azabý, bu sebepten yapýyor sanma sakýn.

Seni yakacak olan o ateþ, kendindedir.
Süfli þehvetlerinden meydana gelmektedir.

Ýçindeki ateþle kendini yakýyorsun.
Öyle ise ey nefsim, sana yazýklar olsun!

Dünya nimetlerinden bir gün ayrýlacaksýn.
Ve firak ateþiyle, tutuþup yanacaksýn.

Ýstediðin þeyi sev, bir gün elbet yok olur.
Ayrýlýk ateþi de, sevgin kadar çok olur.

Sen bu hakikatleri hiç mi düþünmüyorsun?
Kendine gel ey nefsim, sana yazýklar olsun!

Niçin sarýlýyorsun dünya mal-ü mülküne?
Bu dünyanýn tamamý senin olsa, hükmü ne?

Zira buna, Rabbimiz, sinek kanadý kadar,
Bir kýymet vermiyor ki, öyleyse neye yarar?

Hani zenginliðiyle maðrur Karun ve Haman?
Þimdi acep onlarý var mý hiç hatýrlayan?

Halbuki bu dünyadan, nasibin azdýr senin.
Onlar da azalmakta, bozulmakta gün be gün.

Bunlar için Cenneti feda mý ediyorsun?
Biraz utan ey nefsim, sana yazýklar olsun!

(Müslümaným) diyorsun, bilmiyorsun dinini.
Öðrenmedin namazýn farzýný, sünnetini.

Ahlakýn iyi deðil ve kötü huylarýn var.
Günahlarýn dað gibi, etmiyorsun istiðfar.

Çocuðunu döversin, hanýmýný üzersin.
Bunlarýn haklarýný, bilmem nasýl ödersin?

Bak, önünde ölüm var, ahiret var, hesap var.
Ýnsanlarý bekliyor Cehennemde azaplar.

Artýk býrak gafleti, yoksa piþman olursun.
Allah’tan kork ey nefsim, sana yazýklar olsun!)