Ahiret yolcusudur esasýnda bu kullar.
Dünya, bir konaktýr ki, burada az dururlar.

Asýl maksat þudur ki bu dünyada durmaktan:
Hep hazýrlýk yapýlsýn ahirete durmadan.

Bu dünyada, insana iki þey gereklidir.
Biri kalb, yani (gönül), ötekisi (beden)dir.

Kalbin asýl gýdasý, Allah sevgisidir ki,
Gýdasý verilmezse, ölür o, kalmaz diri.

Bir gönül, tutulmuþsa Halýk'ýndan gayriye,
O kalb hasta demektir, muhtaçtýr tedaviye.

Bedeni de koruyup, beslemek lazým elbet.
Çünkü onunla olur Hakk’a kulluk ve hizmet.

Lakin lüzumu kadar uðraþmalý ki buna,
Zira maksat bu deðil, kalb ve ruhtur bir kula.

Bu beden fanidir ki, akýbet ölecektir.
Lakin ölmez kalb ve ruh, insan da ruh demektir.

Hacca giden insanýn olur ya bir bineði,
Ýþte bunun gibidir ruha göre bedeni.

Ne miktar uðraþýrsa bu binekle o yolda,
O kadar uðraþmalý kendi vücuduyla da.

Hep ona ayýrýrsa bütün vakitlerini,
Yolundan geri kalýp, helak eder kendini.

Zaruri ihtiyaçlar ne ise beden için,
Bu kadar uðraþmasý kâfi gelir kiþinin.

Bunlar da (yemek) ile, (elbise) ve (mesken)dir.
Bunlarý temin etmek, elbette ki elzemdir.

Lakin bundan daha çok harcederse vaktini,
Ýhmal eder bu sefer, ruhu ile kalbini.

Halbuki beden deðil, kalb idi gaye asýl.
Cennet nimetlerine, onunla olur vasýl.

Dünya, devamlý gibi gösterir kendisini.
Lakin yok olacaktýr, aldatýr öyle seni.

Dünya, sana dost gibi görünürse de þu an,
Halbuki sonra sana kesilir büyük düþman.

Dünyanýn dýþý süslü, taze, güzel sanýlýr.
Lakin zehirdir içi, yiyenleri aldatýr.

Dünyaya, lüzumundan daha çok sarýlanlar,
Sonunda piþman olup, hakikati anlarlar.

Kalbi, dünya malýna baðlý ise kulun hem,
Ölürken, daha fazla çeker acý ve elem.

Onlar, deniz suyunu içenlere benzer ki,
Tuzlu suyu içtikçe, çoðalýr harareti.

Yandýkça daha içer, içtikçe daha yanar.
Ýçe içe ölür de, suya kanmaz o zinhar.

Bir misafirhanedir bu dünya esasýnda.
Yolcunun, gözü olmaz bu yerin eþyasýnda.

Çünkü o, muvakkaten ikamet etmektedir.
Birkaç gün kalýp sonra, ayrýlýp gidecektir.

Bu hanýn eþyasýna gönül baðlarsa eðer,
Onlardan ayrýlýnca, üzülür, feryat eder.

Lakin hiç göz dikmezse, hanýn eþyalarýna,
Ayrýlýp gittiðinde, üzüntü olmaz ona.

Çünkü insan, dünyada ahiret yolcusudur.
Varacaðý yer ise, dehþetli, korkuludur.

Burada o yer için yapmazsa bir hazýrlýk,
Azaplara düþerek, kendine eder yazýk.

Kul, haramdan kaçýnýp, yaparsa farzý eðer,
Azaplardan kurtulup Cennete duhul eder.