Ýmam-ý Gazali’den, (Ölüm)ü sordu bir zat.
Cevaben o kimseye þöyle etti nasihat:

Bir mümin bilirse ki muhakkak ölecektir.
Kabir, Mahþer, Mizaný, Sýratý görecektir.

Ebedi kalacak yer, ya Cehennem, ya Cennet.
Ya ebedi bir azap, ya da sonsuz saadet.

Bunu iyi bilir ve inanýrsa bir kiþi,
Ölümü düþünmekten, olamaz mühim iþi.

Nitekim Resulullah buyurdu: (Aklý olan,
Ölümü hatýrlayýp, hazýrlanýr durmadan.)

Kim hazýrlýk yaparsa mahþer için bu günde,
Cennet bahçesi olur mezarý öldüðünde.

Ve her kim de ölümü etmezse hiç tasavvur,
Olur onun kabri de, Cehennemden bir çukur.

Zira buyuruyor ki Peygamber efendimiz:
(Lezzetlere son veren ölümü yad ediniz.)

Yine ölüm hakkýnda buyurdu: (Ey insanlar!
Ölümü, sizin gibi bilse idi hayvanlar,

Bir lokmacýk yaðlý et, asla yiyemezdiniz.
Zira kederlerinden olurlardý hiç etsiz.)

Biri sual etti ki Allah’ýn Resulünden:
(Þehidlik rütbesine olur mu hiç yükselen?)

Cevaben buyurdu ki: (Kim ölümü, bir günde,
Yetmiþ kez hatýrlarsa, þehiddir öldüðünde.)

Yine buyurdular ki Resulullah bir ara:
(Ölüm, vaiz olarak kâfidir insanlara.)

Baþka gün de, methini yaptýlar bir kiþinin.
Buyurdu ki: (Kalbinde ne vardýr ölüm için?)

Dediler ki: (Ölümden bahsetmez hiç o kimse.)
Buyurdu: (Ýyi adam deðildir öyle ise.)

Bir gün, Resulullaha sordu biri Ensardan:
(En akýllý kimlerdir acaba insanlardan?)

Buyurdu ki: (Ölümü en çok yad edenlerdir.
Ve hazýrlýk yapmakta acele edenlerdir.)

Bir veli buyurdu ki: (Kalbim sýkýldýðýnda,
Ölümü hatýrlayýp, rahatlarým anýnda.)

Ömer bin Abdülaziz, toplayýp âlimleri,
Ölüm ve ahiretten konuþurdu ekseri.

O kadar aðlardý ki sonra da kederinden,
Cenaze çýkmýþ gibi olurdu evlerinden.

Hasan-ý Basri dahi otursaydý bir yere,
Ölüm ve ahiretten bahsederdi ilk kere.

Hazret-i Aiþe’ye sual etti bir haným.
Dedi ki: (Kalbim katý, acaba ne yapayým?)

(Ölümü çok hatýrla, yumuþar) dedi ona.
Dediði gibi yapýp, kavuþtu muradýna.

Rebi bin Heysem dahi, bir mezar kazdý evde.
Çoðu vakitlerini geçirirdi o yerde.

Derdi ki: (Az bir zaman unutsam ölümü ben,
Kalbimin karardýðý belli olur halimden.)

Ömer bir Abdülaziz buyurdu ki bir zata:
(Ölümü düþünürsen, kavuþursun rahata.)

Resulullah gördü ki bir grup insanlarý,
Çalýp oynamak ile geçiyor zamanlarý.

Yaklaþýp buyurdu ki: (Siz, bu toplantýnýzda,
Lezzetleri bozaný hatýrlayýn biraz da.)

(O nedir ki?) deyince, buyurdu ki: (Ölümdür.
O, bütün lezzetleri, temelinden götürür.)