Âlimler buyurdu ki: Mühim olan (son an)dýr.
Bundan, büyükler bile çok fazla korkudadýr.

Çünkü iyi olsa da önceleri bir insan,
Lakin deðiþebilir mâzallah kalbi son an.

Zira ölüm zamaný, gayet tehlikelidir.
Ne yöne döneceði kalbin belli deðildir.

Bir veli buyurdu ki: (Kýrk yýllýk bir Müslüman,
Yanýmdan, bir þey için ayrýlsa kýsa bir an,

Ben þahitlik edemem onun hüsn-ü haline.
Zira deðiþebilir son anda kalbi yine.)

Bir veli de, bu bapta buyurur þunu keza:
(Bana, þöyle bir sual sorulsa ki faraza:

Þu kapýda, imanla ölmeyi mi istersin,
Yoksa, biraz ilerde þehidlik mi, ne dersin?

Þu kapýda, imanla ölmeyi derim hemen.
Zira biraz ilerde ne olur, hiç bilemem.)

Hazret-i Ebüdderda buyurdu: (Hiçbir mümin,
Son andaki halinden olamaz rahat, emin.)

Sehl-i Tüsteri dahi buyurdu ki: (Sýddýklar,
Bu su-i hateme’den, her an korkudadýrlar.)

Hem Süfyan-ý Sevri de, aðladý son anýnda.
Ýnsanlar bunu görüp, þaþýrdýlar yanýnda.

Dediler ki: (Allah’ýn affý ve maðfireti,
Sonsuzken, aðlamanýn nedir acep hikmeti?)

Buyurdu: (Ýman ile öleceðimi bilsem,
Daðlar kadar günahým olsa da, hiç üzülmem.)

Bir kimse de ölürken, þu oldu vasiyeti:
(Ölünce, varsa bende saadet alameti,

Alýnýz þu parayla badem içi ve þeker,
Þehrin çocuklarýna daðýtýn teker teker.

Sorarlarsa, deyin ki: Bu, filanca müminin,
Hakiki bayramýdýr, bol bol alýn ve yiyin,)

(Su-i hateme)nin de, iki sebebi vardýr.
Birisi, bâtýl inanç, yani bozuk imandýr.

Zira bozuk olursa eðer iman, itikat,
Yarýn mahþer gününde, ateþten olmaz azat.

Hatta iman, itikat doðru olmazsa eðer,
Hiçbir ibadetine verilmez kýymet, deðer.

Ýman, ehl-i sünnete uymalý ki bu dinde,
Ancak böyle itikat makbuldür Hak indinde.

Son nefeste, imaný tehlikeye götüren,
Bir sebep de, dünyaya muhabbettir gönülden.

Ölüm, onu dünyadan ayýracaðý için,
Onu kötü bilir ve buðz eder için için.

Eðer ki olmasaydý dünyaya muhabbeti,
Ayýracaðý için, kötü bilmezdi mevti.

Ýþte dünya sevgisi, baþýdýr her günahýn.
En büyük zararý da, ölürken olur yarýn.

Ýnsan, dünyada iken neyi çok söyler ise,
Son nefesinde dahi onu söyler o kimse.

Ömrü, para saymakla geçerse bir insanýn,
Elbet para sayýklar ölürken yine yarýn.

Kim (Allah) kelamýný çok anarsa ömründe,
O da, normal olarak (Allah) der son gününde.

Kumar oynamak ile geçirdiyse ömrünü,
Ona ait kelamlar sayýklar ölüm günü.

(Allah) demek isterse kim ölüm zamanýnda,
Baþlasýn söylemeye þimdiden her anýnda.