Abdullah bin Mes’ud ki, Sahabe-i kiramdan.
Þöyle sual eyledi bir gün Resulullahtan:

Dedi: (Ya Resulallah, ölü, kabre girince,
Ne ile karþýlaþýr her þeyden daha önce?)

Resul þöyle buyurdu bu sualine onun:
Bana, bunu ilk defa sual eden sen oldun.

Dinle ya Ýbni Mes’ud, ölü kabre girince,
Vazifeli bir melek, yanýna gelir önce.

Onun adý Ruman’dýr, eder ki þöyle avaz:
(Ey Abdullah, dünyada ne yaptýysan þimdi yaz.)

O der ki: (Yoktur benim ne kaðýt, ne kalemim.
Mürekkebim bile yok, nasýl yazabilirim?)

Melek der ki: (Bu sözün, deðildir hiç muteber.
Amellerini yazman, elbette icab eder.

Kefenin kaðýdýndýr, tükrüðün mürekkebin.
Parmaklarýn kalemdir, yaz ne ise amelin.)

Kefeninden bir parça koparýp, ona verir.
O da, amellerini oraya yazýverir.

O kefen parçasýný, alýr sonra o melek,
O mevtanýn boynuna, asar hemen dürerek.

Sonra da gayet korkunç iki melek gelirler.
Bir insan suretinde mevtaya görünürler.

Yüzleri siyah olup, yere deðer saçlarý.
Ve gök gürlemesine, benzer konuþmalarý.

(Münker-Nekir) denir ki, bu gelen meleklere,
Bunlar, kabir suali sorarlar ölenlere.

Ruh bunlarý görünce, korkar ve hemen kaçar.
Ve burnundan girerek, göðsünde karar kýlar.

Göðsünden yukarýsý, bir lahzada dirilir.
Ve týpký öleceði zamandaki gibidir.

Kadir olamasa da harekete o kimse,
Lakin görür, iþitir, ona ne söylenirse.

Melekler sorarlar ki: (Rabbin kim, dinin nedir?
Ve kimdir Peygamberin, kýblen dahi neredir?)

Saadetli kimseler, derler ki: (Rabbim Allah.
Peygamberim, hazret-i Muhammed Resulullah.

Dinim din-i Ýslam’dýr, Kur'andýr hem imamým.
Kýblem Kâbetullah’týr, Müslümanlar ihvaným.)

Melekler, tasdik edip onun dediklerini,
Derler ki: (Halas ettin elimizden kendini.)

Kabrini, yetmiþ arþýn büyütüp o kimsenin,
Cennetten iki kapý açarlar onun için.

Sonra güzel kokular, nadide fesleðenler,
Getirip, mezarýný güzel tezyin ederler.

Cennetin kokularý, açýlan kapýlardan,
Meyyitin üzerine yayýlýr hiç durmadan.

Hayatýnda yaptýðý amelleri de yine,
Sevdiði bir dostunun girerek suretine,

Çok neþeli olarak yanýna geliverir.
Güzel þeyler söyleyip, onu hep eðlendirir.

Kabri nur ile dolar onun bu geliþinde.
Tâ kýyamete kadar olur neþe içinde.

Asýrlar geçse bile, ona, çok kýsa gelir.
Hem kýyamet kopmasý, ona çok sevgilidir.