Ne zaman ki Habil'i, Kabil öldürdüðünde,
Çok üzüldü babasý, gelip de gördüðünde.

Teselli etmek için, Rabbimiz Onu bizzat,
Sonradan kendisine, ihsan etti bir evlat.

Allah’ýn hediyesi, olan bu evladýný,
Çok sevip, bu mânâda, Þit koymuþtu adýný.

Hem bütün çocuklarý, biri kýz, biri erkek,
Hep ikiz doðuyorken, bu geldi dünyaya tek.

Habibullahýn Nuru, kendi alnýndan, buna,
Geçince, muhabbeti çok oldu bu oðluna.

Diðer evlatlarýndan, Onu üstün ve aziz,
Tutarak, Onu yaptý onlara hakim, reis.

Bilcümle ilimleri ve ilahi sýrlarý,
Ona, bizzat kendisi öðretti ayrý ayrý.

Vakta ki Âdem Nebi, göç etti bu dünyadan.
Þit’i peygamber yaptý Hak teâlâ o zaman.

Ve Ona, elli suhuf gönderdi ki, içinde,
Çok ilimler var idi, emirler haricinde.

Mesela fizik, kimya, matematik ve hatta,
Bilgiler mevcud idi çok çeþitli sanatta.

Þit peygamber, ekseri Þam'da oturuyordu.
Ýnsanlarý imana, hakka çaðýrýyordu.

Geçirdi bu dünyada, dokuzyüz senesini.
Bin tane þehir kurup, imar etti hepsini.

Çocuk ve torunlarý, seadetli bir hayat,
Yaþayýp, ederlerdi çok ibadet ve taat.

Yoktu aralarýnda, kin, haset ve düþmanlýk.
Müreffehti herbiri, hiç yoktu periþanlýk.

Emr-i maruf yapardý her kiþi diðerine,
Allah’ýn emirleri, hep gelirdi yerine.

Onlarý doðru yoldan çýkarmak için, her an,
Uðraþýp, her hileyi denerdi lain þeytan.

Lakin yine muvaffak olamýyordu asla.
Emr-i maruf yapardý çünkü onlar ihlasla.

Kabil'in evladýyse, bunlarýn haricinde,
Yaþarlardý küfür ve bir sapýklýk içinde.

Allah’ýn emri ile, Þit Nebi en nihayet,
Gidip o azgýnlarý imana etti davet.

Lakin küfürlerinde edince inat, ýsrar,
Üstlerine yürüyüp, onlarla savaþtýlar.

Hatta kýlýç kullandý, Þit Nebi o gazada.
Odur peygamberlerden, ilk kýlýç kullanan da.

Sonradan babasýyle birleþerek hem dahi,
Taþ ve balçýk kullanýp, bina etti Kâbe’yi.

Resulullahýn Nuru, Onda idi emanet.
Alnýnda, yýldýz gibi parlýyordu be gayet.

Âdem aleyhisselam, hayatýnýn sonuna,
Gelince, Þit Nebi’yi, çaðýrdý huzuruna.

Buyurdu ki: (Ey oðlum, alnýnda parlýyan nur,
Son peygamber Muhammed Mustafa’nýn nurudur.

Onu, temiz ve afif hanýmlara teslim et.
Sen dahi evladýna, böyle eyle vasiyyet.)

Hepsi, babalarýnýn tutup vasiyyetini,
Çok iyi korudular, bu Nur emanetini.

Hep mümin alýnlardan geçerek o Nur yine,
Ulaþtý en nihayet, hakiki sahibine.