Bedir’de, esirlerden var idi ki bir kiþi,
O, Halid bin Velid’in oluyordu kardeþi.

Gerçi o vakitlerde, Halid ibni Velid de,
Henüz erememiþti iman ile tevhide.

Ýþte Halid bin Velid, kardeþi bu Velid’i,
Kurtarmak gayesiyle Medine’ye geldiydi.

Lakin ondan, kurtuluþ fidyesi istediler.
(Onu ödemedikçe býrakmayýz) dediler.

Halid, bu istenilen fidyeyi verdi hemen.
Ve kardeþini alýp, çýktýlar Medine’den.

Mekke’ye varmak için, yürüdüler ileri.
Ve lakin az gidince, kardeþi döndü geri.

Ve doðruca gelerek Peygamber-i ziþâna,
Þehadeti getirip o gün geldi imana.

Tekrardan yola çýkýp, Mekke’ye vasýl oldu.
Onu, Halid bin Velid görünce þöyle sordu:

(Müslüman olacaktýn ey Velid madem ki sen,
Bari önce olsaydýn, fidyeyi ödemeden.)

Dedi ki: (Kureyþliler derlerdi ki o vakit,
Esaretten korktu da, Müslüman oldu Velid.)

Halid sinirlenerek o zaman kardeþine,
Hapsetti onu hemen bir hücrenin içine.

O hücrede, (Ýyaþ) ve (Seleme) adlarýnda,
Ýki Müslüman daha kalýrdý ayný anda.

Bir fýrsatýný bulup, Velid kaçtý o yerden.
Yine Resulullahýn yanýna vardý hemen.

Resulullah, Ýyaþ ve Seleme’yi sordular.
Dedi: (Onlar, þiddetli iþkence çekiyorlar.)

Resulullah üzülüp, buyurdu ki eshaba:
(Bu iki Müslümaný kim kurtarýr acaba?)

Velid öne atýlýp, dedi ki: (Ben gideyim.
Size, o ikisini kurtarýp getireyim.)

Tekrar geldi Mekke’ye ve gizledi kendini.
Sonra o müminlerin öðrendi yerlerini.

Tavansýz bir odada, hapislerdi o vakit.
Düþündü: Bu iþ için, gece daha müsait.

Ölümü göze alýp, gece olunca, hemen,
Duvardan içeriye atladý ses etmeden.

Ýplerini çözerek, bindirdi devesine.
Devenin yularýný aldý kendi eline.

Resule varmak için, yaya ve yalýn ayak,
Gizlice düþtü yola, Mekke’den ayrýlarak.

Çöllerin kavurucu sýcaðýnda, böylece,
Yalýn ayak ve yaya, gitti üç gün, üç gece.

Lakin çöl sýcaðýna hiç de aldýrmýyordu.
Onu, Resulün aþký, firaký yakýyordu.

Bu yolda ayaklarý parçalanýp begayet,
Gelip Resulullaha kavuþtu en nihayet.