Enes bin Malik der ki: Resul aleyhisselam,
Medine’ye gelince, yaþým sekiz idi tam.

Validem Ümmü Süleym, bir gün biraz un bulmuþ.
Komþudan da süt alýp, ikisini yuðurmuþ.

Piþirip, sonra bana dedi ki: (Git hemence,
Babaný çaðýr gelsin, yiyelim beraberce.)

(Peki) deyip, mescide koþuverdim anýnda.
Baktým, babam oturmuþ Resulün tam yanýnda.

Ben, Peygamberimizi görür görmez, ansýzýn,
Doðruca Ona vardým elimde olmaksýzýn.

Dedim: (Ya Resulallah, yemek yaptý validem.
Sizi, yemek yemeye çaðýrýyor þimdi hem.)

O Server seslendi ki cümle cemaatine:
(Kalkýn, Ümmü Süleym’in gidelim davetine!)

Derhal Resulullahla birlikte o topluluk,
Yürüyüp, bizim eve az sonra vasýl olduk.

Resulullah sordu ki hem babama bakarak:
(Neler hazýrladýnýz bize yemek olarak?)

Babam arz eyledi ki: (Bilmiyorum vallahi.
Dünden beri hiçbir þey yemedim kendim dahi.)

Peygamber efendimiz buyurdu: (Ýyi ama,
Zevcen çaðýrmadý mý þimdi bizi taama?)

Babam içeri geçip, sordu bunu annemden.
Gelip, Resulullaha arz etti þöyle hemen:

(Hanýmýmýn eline, biraz un geçivermiþ.
Biraz da süt bularak, hamur edip piþirmiþ.)

Babam böyle deyince, o zaman Efendimiz,
Buyurdu: (O yemeði yanýma getiriniz.)

Getirdik, ellerini koydu kabýn üstüne.
Sonra, bereket için bir dua etti yine.

Tam yetmiþ kiþi idi, hepsi yiyip doydular.
Yemekte bir azalma olmadý zerre kadar.

Yine Peygamberimiz, sahabe-i kiramdan,
Enes bin Malik için dua etti bir zaman.

Buyurdu ki: (Ya Rabbi, çoðalt bunun malýný.
Ömrünü uzun edip, affet günahlarýný.)

Bu dua sebebiyle, Enes hazretlerinin,
Çoðaldý malý mülkü ve gayet oldu zengin.

Aðaçlarý, baðlarý, meyve verdi her sene.
Çok çocuk ihsan etti Rabbimiz kendisine.

Ömrünün sonlarýnda, yüz oldu yaþý dahi.
Rabbine yalvararak, dedi ki: (Ya ilahi!

Habibinin, hakkýmda ettiði üç duadan,
Ýkisi kabul oldu, hamdolsun sana her an.

Geriye üçüncüsü, son dua kaldý ancak.
Yani günahlarýmýn affý nasýl olacak?)

O esnada, gaibden duyuldu þöyle bir ses:
(Onu da kabul ettik, sen üzülme ya Enes!)