Yapýlan sözleþmeye uymayan Kureyþ'liler,
Çok büyük bir korku ve endiþeye düþtüler.

Bin defa piþman olup, öyle ettiklerine,
Büyük bir korku düþtü, herbirinin kalbine.

Hemen Ebu Süfyan’a dediler ki o vakit:
(Bunu düzeltmek için, derhal Medine'ye git.

Muhammed'le görüþüp, uzat muahedeyi.
Yoksa bu, bizim için olmayacak pek iyi.)

Medine'ye gelince Ebu Süfyan velhasýl,
Ýlk Ümmü Habibe’nin evine oldu vasýl.

Bu hatun, kýzý idi zira Ebu Süfyan'ýn.
Ve zevcesi olurdu hem de Resulullahýn.

Girince Ebu Süfyan, bu hanýmýn evine,
Oturmak arzu etti bir döþek üzerine.

Lakin Ümmü Habibe, koþup geldi odadan.
Kaldýrdý o döþeði babasý oturmadan.

Ebu Süfyan üzülüp, dedi: (Ne yapýyorsun?
Benden, bir döþeði mi yoksa esirgiyorsun?)

O dahi babasýna eyledi ki þöyle arz:
(Bu döþek üzerine, müþrikler oturamaz.

Zira bu, o Serverin mübarek döþeðidir.
Senin buna oturman, asla layýk deðildir.)

Daha fazla üzülüp, þöyle dedi kýzýna:
(Evimden ayrýlalý, bir þeyler olmuþ sana.)

Ona, Ümmü Habibe dedi: (Elhamdülillah!
Bana, Ýslamiyet’i müyesser etti Allah.

Ey babam, senin gibi bir kimse, nasýl olur,
Küfürde inad edip, Ýslam’dan uzak durur?)

Ebu Süfyan, kýzýnýn sözlerine kýzarak,
Geldi Resulullaha o evden ayrýlarak.

Dedi ki: (Ya Muhammed, Hudeybiye sulhünün,
Yenilenmesi için buraya geldim bu gün.

Ve yine senin ile, müþavere yapalým.
Sulhün müddetini de, bir miktar uzatalým.)

Peygamber efendimiz, önce biraz durdular.
Sonra, Ebu Süfyan'a þunlarý buyurdular:

(Biz bu muahedeye aykýrý davranmayýz.
Ve onun üzerinde deðiþiklik yapmayýz.)

Hiç de beklemediði bir cevap iþitince,
Ona, bu talebinde ýsrar etti bir nice.

Lakin Peygamberimiz, sükut edip durdular.
Ve ona, herhangi bir cevap buyurmadýlar.

Israr etti ise de Ebu Süfyan bir nice,
Yine de alamadý müsbet, iyi netice.

Dönüp Kureyþ'lilere anlattý bu durumu.
O zaman bir korkuya kapýldý bil'umumu.