Eshabdan, Salim Mevla Ebu Huzeyfe adlý,
Bir yiðit var idi ki, cesur ve kahramandý.

Bundan baþka, hafýz-ý Kur’an idi kendisi.
Çok güzel okuyordu, güzel ve hoþtu sesi.

Bedir, Uhud, Hendek’te ve diðer gazalarda,
Bulunup, kahramanlýk göstermiþti ard arda.

Yemame’den çýkýnca Müseylemet-ül kezzab,
Ona karþý, savaþa gitmiþti cümle Eshab.

Hem de, o taþýyordu Ýslam’ýn sancaðýný.
Korkmadan tehlikeye atýyordu canýný.

Dediler ki: (Ey Salim, dikkat eyle þu yana.
Saldýrýr zira küffâr sancaðý taþýyana.)

Buyurdu ki: (Bu hizmet, ne þereftir Salim’e.
Bir deðil, yüzbin caným feda olsun Rabbime.)

Atýný mahmuzlayýp, sancaðý yükselterek,
Daldý düþman içine (Allah Allah!) diyerek.

Bir yandan, sancaðýný kaldýrýp havalara,
Bir yandan da, kýlýçla vuruyordu küffâra.

Müþrikler, özellikle kollardý onu ancak,
Zira onun elinde bulunurdu bu sancak.

Ve nihayet Salim’e saldýrýya geçtiler.
Sancak tutan kolunu, kýlýç vurup kestiler.

(Allah!) diye baðýrdý bu kýlýç darbesiyle.
Ýnledi harp meydaný onun (Allah) sesiyle.

Derhal öbür koluna alarak sancaðýný,
Küffârýn ortasýna sürdü yine atýný.

Düþmanlarýn gayesi yerine gelmemiþti.
Zira o, sancaðýný yere düþürmemiþti.

Onu düþürmek için, ettiler hayli gayret.
Ýkinci kolunu da kestiler en nihayet.

Her iki kolu dahi kesilmiþken, bu kere,
Yine Ýslam sancaðý düþmemiþti yerlere.

Zira o, vücuduyla ve kesik kollariyle,
Sýmsýký sarýlmýþtý sancaða kuvvetiyle.

Bu durum, kâfirleri düþündürdü derinden.
Zira býrakmýyordu sancaðýný elinden.

Bu hýnçla birleþerek, saldýrdýlar hep ona.
Hayli kýlýç vurdular mübarek vücuduna.

Lakin þaþýlacak þey, ayaktaydý o hala.
Ona, baþka bir kuvvet vermiþti Hak teâlâ.

Ýndikçe o kýlýçlar koluna, bacaðýna,
Daha çok yapýþýrdý o Ýslam sancaðýna.

Sanki ona vurulan kýlýç darbeleriyle,
Kuvveti artýyordu Allah’ýn hikmetiyle.

Ne zaman ki gaziler, yetiþerek geriden,
Aldýlar o sancaðý mübareðin elinden,

O zaman düþtü Salim topraðýn üzerine.
Çünkü teslim etmiþti emaneti yerine.

Vücudunda vardý ki öyle kýlýç izleri,
Sanki hiç kalmamýþtý kesilmedik bir yeri.