Hazret-i Hasan ile Hüseyin, bir gün yine,
Emr-i maruf yaptýlar yaþlýca bir mümine.

Þöyle ki, bir Müslüman, elli altmýþ yaþýnda,
Bir gün abdest alýrdý, bir çeþmenin baþýnda.

Hasan ile Hüseyin, onu görüp durdular.
Ve abdest alýþýný seyire koyuldular.

Gördüler ki, abdesti adab ve erkaniyle,
Almýyordu, bu yüzden üzüldüler haliyle.

Beklediler, o kiþi bitirdi abdestini.
Ona, þöyle verdiler abdest alma dersini:

Önce selam vererek, yanýna yaklaþtýlar.
Dediler ki: (Bey amca, sizden bir ricamýz var.

Hangimiz doðru abdest alýyoruz diye biz,
Aramýzda az önce, bahse girdik ikimiz.

Ve lakin bir hakeme ihtiyaç oldu elbet.
Siz yaþlý, tecrübeli bir kiþisiniz gayet.

Birer abdest alalým ikimiz ayrý ayrý.
Hangisi daha doðru, siz verin bu kararý.

Bakalým ki, bu bahsi hangimiz kazanacak?
Sizin hakemliðiniz, buna ölçü olacak.)

Sonra da, þartlarýna eyleyip tam riayet,
Aldýlar ikisi de mükemmel birer abdest.

Dikkat etti ihtiyar onlarýn abdestine.
Vakýf oldu böylece iþin hakikatine.

Dedi: (Ýkinizin de, çok doðru abdestiniz.
Nasýl abdest alýnýr, bana da öðrettiniz.

Ben, bu yaþýma kadar, almýþým noksan abdest.
Bütün edeblerine etmemiþim riayet.

Þimdi, sizden öðrendim doðrusunu bu iþin.
Çok teþekkür ederim sizlere bunun için.)

Çocuklarýn bu üstün edep ve akýllarý,
Þaþýrttý, hayran etti onlara ihtiyarý.

Hem hazret-i Hüseyin, abdeste kalktýðýnda,
Titremeye baþlardý her azasý anýnda.

Yani benzi sararýr ve titrerdi korkudan.
Bu halin sebebini, birisi sordu ondan.

O dahi buyurdu ki cevaben o sorana:
(Bilir misin ki, kimin çýkarým huzuruna?

Allah'ýn huzuruna çýkacaðým birazdan.
Benzimin sararmasý ve korkum iþte bundan.)

Yine bu göz nurumuz, namaza kalktýðýnda,
Titrerdi seccadenin üstünde durduðunda.

Namaz vakti gelince, hazret-i Ali dahi,
Allah korkusu ile titrer ve der idi ki:

(Rabbimiz, bu kulluðu, daðlara arz etmiþtir.
Onlar, bunu almaktan imtina eylemiþtir.

Bu aðýr emaneti, yüklendi sonra insan.
Bunu hakkýyla yapmak, olur mu kolay, asan?)