Abdullah ibni Cahþ’ý, Resul, sekiz kiþinin,
Baþýna emir seçip, gönderdi gaza için.

Bir de mektup vererek, buyurdu: (Ey Abdullah!
Sen, Necdiye yolunu tut kendine güzergah.

Ýki gece gidince, aç oku bu mektubu.
Yazýlanlara göre hareket et, iþin bu.)

(Peki ya Resulallah!) dedi ve çýktý yola.
Ýki gece gidince, bir yerde verdi mola.

Resulün mektubunu okudu en nihayet.
Yazýyordu: (Allah’ýn ismiyle et hareket.

Arkadaþlarýn ile birlikte yol alasýn.
Senin ile gitmeye asla zorlamayasýn.

Nahle vadisindeki Kureyþ kervanlarýný,
Gözetip, bildiresin bize durumlarýný.)

Mektubu bitirince, öpüp koydu baþýna.
Ve þöyle hitab etti sekiz arkadaþýna:

(Kim þehid olmak için can atýyorsa eðer,
O gelsin, diðerleri dönüp gidebilirler.

Sizi zorlamýyorum benim ile gelmeye.
Ýsteyen gelebilir bu hizmeti görmeye.

Aranýzda hiç kimse gelmese de hem dahi,
Ben, yalnýz tek baþýma gideceðim vallahi.)

Dediler: (Ey Abdullah, seninle biz de varýz.
Allah’a, Resule ve sana itaatkârýz.

Her nereye gidersen, geliriz senin ile.
Biz senden ayrýlmayýz Allah’ýn izni ile.)

Sonra da, hep birlikte yürüdüler ileri.
Gizlenip, gözlediler geçen kafileleri.

Bir ticaret kervaný geçiyordu o ara.
Dini teblið ettiler mücahidler onlara.

Dediler ki: (Ýmana gelmezseniz eðer siz,
Haberiniz olsun ki, sizinle cenk ederiz.)

Onlar reddedince de, savaþa baþladýlar.
Birisini öldürüp, birçok esir aldýlar.

Kervanýn bütün malý, kaldý mücahidlere.
Gidip, beþte birini verdiler o Servere.

Resul de, kalanýný onlara taksim etti.
Bu, küffârdan alýnan henüz ilk ganimetti.

Resulullah Bedir’de, bir avuç kum alarak,
Onlarý, kâfirlerin üstüne savurarak,

Buyurdu ki: (Yüzleri kara olsun küffârýn.
Kalplerine korku sal ya Rabbi sen onlarýn.)

Sonra Eshaba dönüp, verdi bir (Hücum!) emri.
Þanlý Eshab, bir anda atýldýlar ileri.

Abdullah bin Cahþ ile, hem de Ebu Dücane,
Savaþýyorlar idi kavi ve çevikane.

Her sahabi, geçilmez birer kale olmuþtu.
Ve tekbir sedalarý âlemi doldurmuþtu.