Haným sahabilerden var ki Ümmü Habibe,
Ebu Süfyan bin Harbin kerimesiydi hem de.

Müminlerin annesi, zevcesiydi Resulün.
Yetmiþüç yaþlarýnda vefat etti o bir gün.

Önce, Resulullahýn halasý oðlu olan,
Ubeydullah bin Cahþ’la evlenmiþti bir zaman.

Ýslamiyet gelince, hem kendisi, hem beyi,
Büyük þeref bildiler Ona iman etmeyi.

Lakin maruz kaldýlar Kureyþ'in cefasýna.
Hicret etti onlar da, bir gün Habeþistan'a.

Ubeydullah, orada aldanýp papazlara,
Dinini terk ederek, mürted oldu bir ara.

Zengin olmak arzu ve hevesiyle o ahmak,
Çýktý Ýslam dininden, hýristiyan olarak.

Zaten Ümmü Habibe, rüyasýnda o günü,
Gayet çirkin görmüþtü kocasýnýn yüzünü.

Rüyanýn tabirini düþünürdü ki, o an,
Beyi gelip dedi ki: (Ben oldum hýristiyan.

Senin dahi bu dine istiyorum girmeni.
Çok zengin olacaðýz, gel haydi, dinle beni.)

Lakin Ümmü Habibe, sert cevap verdi ona.
Dedi: (Vermem dinimi, ben bu dünya uðruna.

Versen de hatta bana, dünyanýn tamamýný,
Vermem karþýlýðýnda, yine de imanýmý.)

Dinindeki sebatý görünce onun beyi,
Gadaplanýp, boþadý bu Ümmü Habibe’yi.

Dedi ki: (Öyle ise, sürünmeye devam et.
Bu halinle, ölürsün pek yakýnda sen elbet.)

O, Ümmü Habibe’nin beklerken ölümünü,
Çok geçmeden, kendisi ölüp gitti bir günü.

Ýþitti Resulullah bu hali Medine'den.
Müþfik kalbi üzüldü olan bu hadiseden.

Habeþ padiþahýna bir mektup göndererek,
Ona þöyle buyurdu bu iþten bahsederek:

(Evlenmek istiyorum Ümmü Habibe ile.
Nikahýmý yaparak, gönder onu biriyle.)

Resulün arzusunu bildirdi kendisine.
O dahi bu teklifi, nimet bildi nefsine.

Necaþi de sevinip, memnun oldu begayet.
Cümle Müslümanlarý saraya etti davet.

Nikahlarýný kýyýp, verdi çok hediyeler.
Mücevher gerdanlýklar, bilezikler, yüzükler.

Girip, Ümmü Habibe Resulün nikahýna,
Kavuþtu imanýnýn o gün mükafatýna.

O, Resulün nikahý altýna girmesiyle,
Müjdelendi Cennetin yüksek derecesiyle.

Zira mümin olarak vefat eden hanýmlar,
Cennette, beylerinin yanlarýnda olurlar.

Bu, öyle müjdedir ki, ölçülemez kýymeti.
Hiç kalýr buna göre dünyanýn her nimeti.