Ebu Süfyan, Mekke’ye geldiðinde Bedir’den,
Kureyþ’liler, baþýna üþüþtüler hep birden.

Büyük merak içinde sordu ki Ebu Leheb:
(Bu hezimet doðru mu, ne oldu buna sebep?)

O dedi ki: (Sormayýn, o gün öyle kimseler,
Bizimle savaþtý ki, tanýdýk deðildiler.

Beyaz atlara binmiþ, beyaz giymiþlerdi hep.
Biz de anlayamadýk, kim idi onlar acep?)

Dinleyenler içinde vardý ki bir Müslüman,
Korkudan imanýný gizliyordu o zaman.

Bu mümin, Ebu Rafi adýnda birisiydi.
Hem hazret-i Abbas’ýn o zaman kölesiydi.

O da Ebu Süfyan’dan bunlarý dinleyince,
Mümin olduðu için duygulandý bir nice.

Sevincinden her þeyi birden unutuverdi.
Dedi ki: (Ýþte onlar, vallahi meleklerdi.)

O zaman Ebu Leheb çok kýzdý bu sözlere.
Onu tokatlayarak, kaldýrýp çarptý yere.

Hazret-i Abbas’ýn da hanýmý oradaydý.
Onun bu yaptýðýný görüp dayanamadý.

Müslüman olmuþ idi o da Çünkü önceden.
Kalýnca bir kütüðü alarak yerden hemen,

Vurdu Ebu Leheb’in baþýna þiddetlice.
Kafasý yarýlarak, kanlar aktý bir nice.

Adý Ümmül Fadl idi, dedi: (Ya Eba Leheb!
Kimsesi yok diye mi döversin onu acep?

Güçsüz gördün diye mi yaptýn bu hareketi?)
Deyip, Ebu Leheb’e hakaretler eyledi.

O, hiç cevap vermeden, hem de kanlar akarak,
Dönüp gitti evine, hor ve hakir olarak.

Yine Safer ayýnda, o Server-i enbiya,
Yakalandý aniden þiddetli bir sýtmaya.

Ateþi, gün geçtikçe daha yükseliyordu.
Hastalýðýn þiddeti ziyadeleþiyordu.

Buyurdu: (Ya Aiþe, emir aldým Rabbimden.
Baki Kabristanýna gideceðim þimdi ben.

Gidip o kabristanda yatanlara, bu gece,
Ýstiðfar edeceðim bu emir gereðince.)

Ebu Rafi’i dahi, alaraktan yanýna,
Çýkýp gitti o gece, Baki kabristanýna.

Orada, uzun uzun duada bulundular.
Onlarýn affý için, Allah’a yalvardýlar.

Sonra buyurdular ki: (Rabbim beni þu anda,
Seçmekte serbest kýldý, iki þey arasýnda.

Bütün nimetleriyle, dünya ile ahiret,
Arz edilip, dendi ki: Birisini tercih et.

Allahü teâlâya vasýl olmak için ben,
Ahiret nimetini seçtim bu ikisinden.)