O Halid bin Velid ki, muzaffer bir kumandan.
Ölüm hastalýðýna yakalandý bir zaman.

Silah arkadaþlarý yanýndaydý hep o gün.
Kýlýcýný istedi son anýnda ömrünün.

Kabzasýný, þefkatle okþayýp o halinde,
Dedi: (Nice kýlýçlar parçalandý elimde.

Ölümümü görecek son kýlýç, iþte budur.
Ve lakin üzüldüðüm bir husus var ki, þudur:

Savaþ meydanlarýnda geçirmiþken ömrünü,
Yatakta mý olacak bu Halid'in ölümü?

Hiç rahat yataðýnda ölen yok Sahabeden.
Hepsi þehid oldular, küffârla cenk ederken.

Ah Halid!, Þehidliðe kavuþamayan Halid!
Ömrün cenklerde geçti, çok kiþi buna þahid.

Vücudumda bir karýþ yer yoktur ki, orasý,
Almasýn ok ve kýlýç, yahut mýzrak yarasý.

Yýllarca, Ýslam için, savaþ meydanlarýnda,
At koþturan bu Halid, ölüyor yataðýnda.

Halbuki kýlýç elde, harp ederken küffârla,
Düþüp þehid olmayý isterdim ne de fazla.)

Hatýrladý o anda meþhur Yermük gününü.
Daha da mahzunlaþtý, dedi: (Ah! Yermük günü!

Kanlarýn, bir sel gibi aktýðý ah o Yermük!
Hiç hatýrlamýyorum bir savaþ, senden büyük.

Hatta üçbin yiðitle, yüzbin kâfire karþý,
Muzaffer olduðumuz meþhur Mute savaþý.

Ey Yermük! Mute’yi de unutturdun sen bize.
O ne müthiþ gündü ki, nakþolmuþ zihnimize.

O at kiþnemeleri, (Allah Allah!) sesleri,
Ýnsanlara dar gelen kanlý Yermük vadisi.

Kendimi, o vadide hissediyorum þu an.
Ya Rabbi, dirilt beni bir harp olduðu zaman.

Ben dahi katýlýp da, küffârla cenk edeyim.
Savaþýn hakký neyse, yetiþip tam vereyim.

Bu cihada, muhakkak sarýlýn ey insanlar!
Zira ancak cihadla korunur bu topraklar.)

Sonra rica etti ki: (Kaldýrýnýz beni az!)
Kaldýrdýlar, kýlýca dayanýp durdu biraz.

Dedi: (Þimdiye kadar, ben taþýdým hep seni.
Bu günden sonra ise, sen taþý biraz beni.

Ya Rabbi, sanki cenkte savaþýrmýþcasýna,
Can verip kavuþmayý isterim þimdi sana.

Atým ve kýlýcýmdan baþka yoktur bir þeyim.
Rabbimin huzuruna, böyle gitmek isterim.

Kabrimi, kýlýcýmla kazýnýz ey insanlar!
Kýlýç þakýrtýsýndan zevk alýr kahramanlar.)

Söyledi daha sonra kelime-i þehadet.
Yataðýna düþerek, vefat etti nihayet.