Uhud’da, müþriklerden Asým bin ebi Avf da,
Harbe teþvik ederdi küffârý bir tarafta.

Derdi: (Ey Kureyþliler, biraz daha dayanýn.
Muhammed’le savaþtan, sakýn geri durmayýn.

Asla kurtulmamalý Muhammed bu savaþta.
Eðer O kurtulursa, ben öleyim en baþta.)

Kâfirleri, Resule düþmanlýðýndan sebep,
Öldürmeleri için teþvik ediyordu hep.

Duydu Ebu Dücane kâfirden bu sözleri.
Fýrlayýp buldu hemen, anýnda bu kâfiri.

Bir kýlýç darbesiyle baþýný kesti hemen.
Cehenneme gönderdi canýný ebediyen.

Mabed adlý bir kâfir, almak için hýncýný,
Arkadan, var gücüyle salladý kýlýcýný.

Lakin Ebu Dücane, sezerek bunu hemen,
Yere çöküp kurtuldu, öldürücü darbeden.

Sonra kalktý o yerden, gayet seri olarak.
Öldürdü o kâfiri, bir kýlýç savurarak.

Kureyþ kâfirlerinin gayeleri bir tekti.
O da, bir fýrsat bulup Resulü öldürmekti.

Ve lakin mücahidler, etrafýnda Resulün,
Bir pervane misali dönüyorlardý o gün.

Onun kýlýna bile zarar gelmesin diye,
Can feda ederlerdi her biri o Servere.

Müþrikler, grup grup hücum ediyorlardý.
Lakin Resulullaha ulaþamýyorlardý.

Bedir’de de, o Resul, bir avuç kum alarak,
Onlarý, kâfirlerin üstüne savurarak,

Buyurdu ki: (Yüzleri kara olsun küffârýn!
Kalplerine korku sal ya Rabbi sen onlarýn.)

Sonra eshaba dönüp, verdi bir (Hücum!) emri.
Þanlý eshab, bir anda atýldýlar ileri.

Tekbir sedalarýyla oklar fýrlatýlmaya,
Taþlar, sonra mýzraklar baþladý atýlmaya.

O gün hazret-i Hamza, iki kýlýç alarak,
Çarpýþýrdý, küffârý birbirine katarak.

Hazret-i Ömer ile Allah aslaný Ali,
Vuruþurlardý o gün, birer aslan misali.

Sa’d bin ebi Vakkas bir de Zübeyr bin Avvam,
Kâfirleri þaþkýna döndürüyorlardý tam.

Abdullah bin Cahþ ile hem de Ebu Dücane,
Savaþýyorlar idi kavi ve çevikane.

Her sahabi, geçilmez birer kale olmuþtu.
Ve tekbir sedalarý âlemi doldurmuþtu.

Allahü teâlânýn varlýðý ve birliði,
Kâfirlerin beynine, inerdi balyoz gibi.

Resulullah (Ya Hayyü ya Kayyum!) diyerekten,
Allahü teâlâya yalvarýrdý yürekten.