Ýlk imana gelmekle þereflenen eshabdan,
Biri, Sehl bin Hanifti, hem cesur ve kahraman.

Hicretten daha önce iman edip hem dahi,
Ýkinci Akabe'de bulundu bizatihi.

Tam bir Ýslam yiðidi, kumandaný idi Sehl.
Çok iyi ata biner, ok atardý pek güzel.

At üstünde, bir hoþça var idi ki gidiþi,
Onu, hayranlýk ile seyrederdi her kiþi.

Bulunup cihad etti cenklerin her birinde.
Çok yiðitlik gösterdi Resulullah önünde.

Fevkalade severdi Allah’ýn Habibini.
Ona siper ederdi savaþlarda kendini.

Uhud’da, Müslümanlar geri çekildiðinde,
O, cenge devam edip, sabit kaldý yerinde.

Delik deþik etmiþken düþmanlar vücudünü,
Arayýp buldu yine Allah’ýn Resulünü.

Zarar gelmesin diye Resulün vücuduna,
Siper etti kendini, küffârýn hücumuna.

Ve hatta o müþrikler, meþhur Uhud cenginde,
Resulullaha doðru hücum ettiklerinde,

Sehl, þiddetle baðýrýp, þaþýrtýrdý küffârý.
Ve hatta kendisine çekerdi hep onlarý.

Derdi ki: (Ey müþrikler, burda aradýðýnýz.
Oku oraya deðil, bu tarafa atýnýz.)

Tâ ki bitene kadar elindeki oklarý,
Düþman ile savaþýp, bizar etti onlarý.

Allah’ýn Sevgilisi buyurdu ki o zaman:
(Sehl'e ok yetiþtirin, odur iyi ok atan.)

Öyle çok severdi ki Peygamber-i ziþâný,
Resulullah uðrunda hiç idi kendi caný.

Onun kýlýna dahi zarar gelmesin diye,
Atardý kendisini her türlü tehlikeye.

Mekke fethinden sonra, Allah’ýn Peygamberi,
Huneyn gazasý için, çaðýrdý gazileri.

Lakin o yýl, bahusus bu gaza sýrasýnda,
Maddi sýkýntý vardý sahabe arasýnda.

Allah’ýn Sevgilisi, görüp bu ýzdýrabý,
Yardýma çaðýrmýþtý hemen cümle eshabý.

Sehl’in ise, o ara bir þey yoktu elinde.
Ne yardým yapsam diye çok düþündü evinde.

O da çok istiyordu yardýma katýlmayý.
Zira sevindirirdi Resul-i kibriyayý.

Onu sevindirmenin verdiði haz yanýnda,
Her lezzet, yok gibiydi eshabýn nazarýnda.

Evinde, yiyecekten bir avuç hurma vardý.
Onu alýp, Resulün huzurlarýna vardý.

Dedi: (Ya Resulallah, bu var yalnýz evimde.
Bu hususta yardýmým bunlar olsun benim de.)

Resul, kýymet vererek kabul etti onlarý.
Eliyle, üst tarafa koydu o hurmalarý.