Hazret-i Ali der ki: (Dört kitabýn içinde,
Bulunan bilgilerin, bilirim hepsini de.

Tevrat, Ýncil, Zebur’da var ise ne bilgiler,
Söylerim, onlar dahi beni tasdik ederler.)

Ýbadetleri dahi öyle fazla idi ki,
Her kiþi yapamazdý onun yaptýðý gibi.

Yumuþak huylu idi, hiç kýzmazdý boþ yere.
Þefkatli davranýrdý kendinden acizlere.

Hiddetli olsa bile savaþlarda bir hayli,
Lakin sulh zamanýnda yumuþaktý her hali.

Kanber adlý kölesi vardý ki kendisinin,
O, severek yapardý hepsini hizmetinin.

Bir gün, bu kölesini çaðýrmak etti icab.
Seslendi, lakin ondan gelmedi hiçbir cevap.

Daha yüksek ses ile çaðýrdý onu yine.
Lakin yine bir cevap gelmedi kendisine.

Halbuki bu sesleri, köle iþitiyordu.
Ve lakin bile bile hiç cevap vermiyordu.

Hazret-i Ali ise düþünür idi ki hep:
(Kanber cevap vermiyor, dýþarda yok mu acep?

Kapýda duruyordu halbuki biraz evvel.
Ýþitmesi lazýmdý bu sesimi mükemmel.)

Yedi defa çaðýrýp, bir cevap gelmeyince,
Allah aslaný Ali meraklandý iyice.

Kanber’i bulmak için, dýþarý çýktý hemen.
Ve lakin çýkar çýkmaz, dona kaldý hayretten.

Zira Kanber, dururdu tam kapýnýn önünde.
Üstelik de korkmadý hiç onu gördüðünde.

Buyurdu ki: (Ey Kanber, burada duruyorsun.
Ne için çaðýrmama bir cevap vermiyorsun?)

Dedi ki: (Ey efendim, duydum hep sesinizi.
Lakin cevap vermeyip imtihan ettim sizi.

Baktým kýzacak mýsýn ben cevap vermeyince?
Kazandýn imtihaný hiç öfkelenmeyince.)

Buyurdu ki: (Ey Kanber, iç yüzü þu ki iþin,
Kolayca öfkelenmem dünyalýk þeyler için.

Lakin bu imtihana seni teþvik edeni,
Kýzdýrmak maksadýyla azad ettim ben seni.)

Onu, bu imtihana, þeytandý teþvik eden.
Onu azad ederek þeytaný üzdü hemen.

Hazret-i Ömer Faruk, bir þey alsa çarþýdan,
Kendi taþýr, vermezdi kimseye hiçbir zaman.

Hizmetçisi dedi ki: (Halifesiniz sizler.
Hafiflik verir size bu gibi basit iþler.)

Buyurdu ki: (Bir baba, kazanýp helalinden,
Taþýrsa aldýðýný, kaybetmez kemalinden.

Hem de her adýmýna, alýr sevap ve ecir.
Hak teâlâ indinde, hatta daha yücelir.)