Resulullah, bir avuç þanlý eshabý ile,
O müþriklerden önce, ulaþtýlar Bedir’e.

(Karargahý nereye kuralým?) diye hemen,
Peygamber efendimiz sorunca sahabeden,

Henüz otuz yaþýnda olan Habbab bin Münzir,
Dedi: (Ya Resulallah, bu yer uygun deðildir.

Münasip görürseniz, yürüyelim ileri.
Biz harpçi kimseleriz, biliriz bu yerleri.

Ýlerde bir kuyu var, suyu tatlý ve boldur.
O bölgeye konmamýz, bizce daha uygundur.

Sair kuyularýn da, hepsini kapatalým.
Sonra, kendimiz için bir tek havuz yapalým.

Düþmanla çarpýþýrken, susadýkça hemen biz,
Gelip havuzumuzdan rahatça su içeriz.

Kureyþ kâfirleriyse, hiç su bulamamaktan,
Maðlub ve çok periþan hale düþer o zaman.)

Cibril aleyhisselam o anda indi yere.
Bunun doðruluðunu bildirdi o Servere.

Resulullah buyurdu: (Ey Habbab, iyi fikir.
Doðru olan görüþ de, senin bu dediðindir.)

Sonra ayaða kalkýp, Eshabiyle beraber,
O kuyunun baþýna hep birlikte geldiler.

O tatlý suyu olan kuyudan gayrisini,
Taþ ile doldurarak, kapattýlar hepsini.

Sa’d bin Muaz dahi, Fahr-i kainat için,
Bir gölgelik yapmayý isteyip aldý izin.

Sonra Resul-i ekrem, þerefli Eshabiyle,
Gezdi harp sahasýný bir keþif maksadiyle.

Zaman zaman durarak, buyurdu: (Yarýn sabah,
Þurada öldürülür filan kâfir inþallah.)

Kâfirlerin, vurulup düþeceði yerleri,
Gösterdi birer birer Allah’ýn Peygamberi.

Hazret-i Ömer der ki: (Dikkat ettim, o sabah,
Nerelere iþaret ettiyse Resulullah,

Ve kimlerin ismini söyledilerse eðer,
Onlar, tam o yerlerde yerlere serildiler.

Hatta ne az geride, ne de ilerisinde,
Tam buyurduðu yerde öldürüldü hepsi de.)

Kainatýn Sultaný, Sevgili Resulullah,
Üç guruba ayýrdý Eshabýný o sabah.

Muhacirlere ait sancaðý, o gün yine,
Mus’ab ibni Umeyr’in teslim etti eline.

Evs’in sancaðýný da, sonra Fahr-i kâinat,
Sa’d ibni Muaz’ýn eline verdi bizzat.

Hazreclilerinkini Habbab bin Münzir aldý.
Hepsi, sancaklarýnýn altlarýnda toplandý.