Yine hazret-i Osman iþitmiþti ki bir gün:
Hiç yiyecek kalmamýþ hanesinde Resulün.

Selman-ý Farisi’den duydu o bu haberi.
O an mescitte idi Allah'ýn Peygamberi.

Ne için daha önce haber vermedin diye,
Bir sitemde bulundu Selman-ý Farisi’ye.

Koþtu sonra anbara, hiç vakit geçirmeden.
Semizce bir koyunu, önüne kattý hemen.

Sýrtlayýp hem çuvalla bir miktar bal ve un’u,
Tuttu Resulullahýn hanesinin yolunu.

Gelip çaldý kapýyý, açýldý kapý hemen.
Hazret-i Aiþe’ye söyledi þöyle aynen:

(Ya Aiþe, arz edin Allah'ýn Habibine.
Pay etmesin bunlarý diðer zevcelerine.

Zira ben, onlara da gönderdim ayný bundan.
Bir adet koyun ile, bu kadar bal ve undan.)

Aiþe-i Sýddýka çok teþekkür ederek,
Gelen o un ve etten piþirdi ekmek, yemek.

Eve teþrif edince ins ve cin Peygamberi,
Gördü ve çok sevindi ekmek ve yemekleri.

Hemence sual etti hazret-i Aiþe'ye:
(Bu un ile et ve bal, nereden geldi?) diye.

Aiþe-i Sýddýka arz etti ki o zaman:
(Bunlarýn tamamýný getirdi bize Osman.)

Resulullah, buna da begayet sevindiler.
Diðer zevcelere de pay etmek istediler.

Müminlerin annesi, Aiþe validemiz,
Dedi: (Ya Resulallah, hiç pay eylemeyiniz.

Zira o, bu hususta dedi ki yine bana:
Pay etmesin bunlarý diðer hanýmlarýna.

Zira bu getirdiðim þeylerden ayný miktar,
Onlara da gönderdim, pay etmeyin siz tekrar.)

Allah'ýn Sevgilisi, sevindi buna dahi.
Ellerini açarak dedi ki: (Ya ilahi!

Geçmiþ veya gelecek, gizli ve açýk olsun,
Bütün günahlarýný affeyle sen de onun.)

Aiþe-i Sýddýka buyurur yine bir gün:
Yalnýz oturuyorduk hanesinde Resulün.

Habeþler oynuyor ve seyrediyor idi halk.
O Server buyurdu ki: (Ya Aiþe, sen de bak!)

Çenemi, o Resulün dayayýp omuzuna,
Baktým Habeþilerin bir müddet oyununa.

O sýrada hazret-i Ömer geldi aniden.
Halk seyiri býrakýp, daðýldýlar hep birden.

Halkýn daðýlmasýna, ben dahi þahid oldum.
Ve bunun hikmetini, Resulullaha sordum.

Buyurdu: (Ya Aiþe, görürüm ki aþikâr,
Ýns ve cin þeytanlarý Ömer'den kaçýyorlar.)