Ýkinci Akabe’de Müslüman olanlardan,
Biri dahi Abbas bin Ubade’dir, ensardan.

Bu zat, Resulullahýn dinini iþitince,
Hiç tereddüt etmeden iman etti hemence.

O vakitler Mekke’de, müminlere çok zaman,
Eziyet ederlerdi müþrikler acýmadan.

Her an Resulullahý takibe alýrlardý.
Onunla kim konuþsa, iþkence yaparlardý.

Duyunca bu haberi Medineli müminler,
Bir gece, Akabe’de bir araya geldiler.

Abbas ibni Ubade, çýktý önce ileri.
Þöyle ikaz eyledi o gece müminleri:

Dedi: (Ey arkadaþlar, Muhammed’i acep siz,
Ne þartla aranýza alýp kabul ettiniz?)

(Sen beyan et) dediler müminler kendisine.
Þöyle devam eyledi tesirli sözlerine:

(Hem sulhta, hem savaþta, Allah’ýn Habibini,
Korumanýz gerekir, kendi canýnýz gibi.

Eðer ki malýnýza bir zarar geldiðinde,
Veyahut canýnýza bir halel erdiðinde,

Eðer Resulullahý kendi baþýna, yalnýz,
Býrakacak iseniz, þimdiden býrakýnýz.

Fikriniz böyle ise, biliniz ki elbette,
Periþan olursunuz dünya ve ahirette.)

Dediler ki: (Ey Abbas, biz de Resulullahý,
Böyle koruyacaðýz, böyle inan sen dahi.

Malýmýz, canlarýmýz zarar ziyan görse de,
Bütün yakýnlarýmýz, hepsi tek tek ölse de,

Biz Ondan hiçbir zaman ayrýlmayýz muhakkak.
Ölmek var, dönmek yoktur, biliyor cenâb-ý Hak.)

Her biri, bu þekilde söz verdiler Resule.
Müsafeha ettiler sonra da sýra ile.

Yine Uhud harbinde, zafer görünmüþ iken,
Harp meydaný, bir anda karýþmýþtý yeniden.

O anda Resulullah, eshaba etti nida.
Koþup halka oldular, etrafýnda bir anda.

Abbas bin Ubade de, nida etti ki hemen:
(Koþun ey Müslümanlar, hiç vakit kaybetmeden.

Resulün tembihini dinlemedik biz elbet.
Bu yüzden baþýmýza eriþti bu musibet.

Çok þükür hayattadýr Resul-i ziþânýmýz.
Koþup Resulullahýn yanýnda toplanýnýz.

Bizim kusurumuzdan, Ona zarar gelirse,
Rabbimizin katýnda, mazeret kalmaz bize.)

Abbas bin Ubade’nin sesini, mücahidler,
Duyup, Resulullahýn etrafýna geldiler.

Harise bin Zeyd ile Abbas ibni Ubade,
Yanlarýnda Evs ibni Erkam olduðu halde,

Tekbirlerle düþmanýn arasýna daldýlar.
Resulullah uðrunda çok kýlýç salladýlar.