Peygamber efendimiz, fethedince Mekke’yi,
Küffârdan, ismi ile saydý altý kimseyi.

Buyurdu ki: (Bunlarý nerede görürseniz,
Asla aman vermeden, hemence katlediniz.)

Bunlardan biri dahi, Ýkrime’ydi o zaman.
O bunu öðrenince, Mekke’den kaçtý o an.

Yemen’e gitmek için bindiyse de gemiye,
Gemisi, fýrtýnadan girdi bir tehlikeye.

Dedi ki: (Boðulmaktan kurtulursam ben bugün,
Gidip, ayaklarýna düþeceðim Resulün.)

Az sonra dindi rüzgar, erdiler selamete.
Ýkrime’nin sevgisi arttý Ýslamiyet’e.

Hanýmý Ümmü Hakim, Mekke’nin fethi günü,
Ýnanýp, gördü sonra Allah’ýn Resulü'nü.

Dedi: (Ya Resulallah, verirsen þayet izin,
Senden eman isterim kocam Ýkrime için.)

Buyurdu ki: (Pekala, ben ona verdim eman.
Taarruz eylemesin ona bir ehl-i iman.)

Ümmü Hakim, Resulden alýnca bu müjdeyi,
Derhal geldi Yemen’e ve buldu Ýkrime’yi.

Dedi ki: (Ey Ýkrime, Peygamber-i ziþândan,
Senin için kurtuluþ emaný aldým þu an.

Zira O, çok yumuþak, çok cömert, çok kerimdir.
O, herkese þefkatli ve çok merhametlidir.)

Ýkrime ýsýnmýþtý Ýslam’a daha önce.
Daha çok duygulandý bunu da öðrenince.

Dedi: (Ya Ümmü Hakim, gidelim hemen bu gün.
Varýp, ayaklarýna kapanayým Resulün.)

Büyük sabýrsýzlýkla vardý Mekke þehrine.
Girdi Resulullahýn mescid-i þerifine.

Resulullah, kapýda görünce Ýkrime’yi,
Ayakta karþýlayýp, kucaklaþtý hem dahi.

Resulullah, çok memnun oldu bu hadiseye.
Oturup, ona dahi emretti (Otur!) diye.

Resulün emri ile oturdu diz üzeri.
Dedi: (Ya Resulallah, o müjdeli haberi,

Alýr almaz, Yemen’den huzura koþtum o an.
Duyduðum doðru mudur, verdin mi bana eman?)

Buyurdu ki: (Doðrudur, benim emanýmdasýn.
Emrettim, artýk sana hiç kimse dokunmasýn.)

Dedi: (Ya Resulallah, geçmiþten tâ bugüne,
Yaptýðým hatalarýn piþmaným her birine.

Þimdi ben inandým ki, mabud, Allah’týr ancak.
Ve O vardýr sadece ibadet olunacak.

Sen dahi, o Allah’ýn kulu ve Resulüsün.
Bize sen, hep iyilik, hep hayýr söylüyorsun.)

Buyurdu: (Ya Ýkrime, tamam oldu imanýn.
Ve kâmilen affoldu önceki hatalarýn.)