Bir gün Ebu Hüreyre anlatýyor ki þöyle:
Bir zaman, fakir biri gelerek o Resule,

Dedi: (Ya Resulallah, bir kýzým var ki benim,
O þimdi evlenecek, biraz yardým isterim.)

Ona buyurdular ki: (Olsaydý bu aralýk,
Vermek isterdim sana, az da olsa dünyalýk.

Yine de, bir ihsanda bulunayým size ben.
Yarýn bana ufak bir þiþe getir evinden.)

Ertesi gün, huzurda gördüm ayný kimseyi.
Verdi Resulullaha elindeki þiþeyi.

Mübarek elleriyle, Resulullah bir þeyle,
Terinden, bir kaç damla sýyýrdý o þiþeye.

Buyurdu ki: (Kýzýna, bu, benden hediyedir.
Bunu, esans olarak kullansýn, pek güzeldir.)

O kadýn, o kokuyu kullandý uzun zaman.
Daha güzel kokardý, o, misk ve her esanstan.

Yine Ebu Hüreyre þöyle nakleder ki hem:
Ýmana gelmemiþti önceleri validem.

Ne kadar uðraþtýysam, hiç fayda vermemiþti.
Ne yolu denediysem, asla kâr etmemiþti.

Bazen yumuþaklýkla, bazen de sert söyledim.
Olmayýnca, son çare Resulullaha geldim.

Dedim: (Ya Resulallah, anneme dua buyur.
Hak teâlâ, kalbine versin hidayet ve nur.)

Merhamet buyurarak, el kaldýrýp o zaman,
Dua buyurdular ki, validem etsin iman.

Ben buna çok sevinip, ayrýldým o Resulden.
Büyük bir ümit ile anneme gittim hemen.

Yanýna varmak için sabýrsýzlanýyordum.
Ýmana geldiðini görür müyüm? diyordum.

Bunlarý düþünerek eve vardým böylece.
Kapýyý çaldýmsa da, açýlmadý hemence.

Gayet sabýrsýzlanýp, kapýyý tekrar çaldým.
Yine açýlmayýnca, bir hayli meraklandým.

Ben böyle bekliyorken, kapýya geldi annem.
Þehadet söylüyordu açarken kapýyý hem.

Dedi ki: (Biraz önce, otururken þurada,
Kalbim birden deðiþip, yumuþadý o anda.

Yani Ýslam’a karþý, bende bir meyil oldu.
Kalbim, Resulullahýn muhabbetiyle doldu.

Ýçimde abdest alma ihtiyacýný duydum.
Sen kapýya vururken, ben abdest alýyordum.)

Ben bunlarý duyunca, aðladým sevincimden.
Hemen birbirimize sarýldýk o sevinçten.

Resulullaha gittim daha sonra ben yalnýz.
Dedim: (Elhamdülillah, kabul oldu duanýz.)

Peygamber-i ziþân da buna çok sevindiler.
(Sonsuz þükürler olsun Rabbimize) dediler.