Sahabe-i kiramdan Amr bin Cemuh Ensari,
Vardý ki, sakat idi ayaklarýndan biri.

Buna raðmen bakmayýp bu özürlü haline,
Dört oðluyla giderdi her gazaya o yine.

Uhud’a gitmeyi de çok istedi o zaman.
Men etti oðullarý, onu iþbu gazadan.

Dediler ki: (Sakatsýn, sen gelme, otur evde.
Dördümüz savaþýrýz biz senin yerine de.)

Dedi ki: (Cenk etsin de o Allah’ýn Habibi,
Olur mu oturayým ben evde kadýn gibi?)

Ordu gittikten sonra, hemen kalktý yerinden.
Hanýmýna, (Elveda!) deyip çýktý evinden.

Ve dua eyledi ki yüksek sesle, aþikâr:
(Ya ilahi, evime döndürme beni tekrar!)

yetiþip, bir þevk ile girdi cenk meydanýna.
(Siz biraz geri durun!) dedi oðullarýna.

O sakat hali ile, cenk edip, en nihayet,
Nasib oldu ona da, özlediði þehadet.

Dört oðlundan biri de, þehid oldu peþinden.
Ýþitti bu haberi hanýmý Medine’den.

Devesine binerek, düþtü Uhud yoluna.
Rastladý yerde yatan helaliyle oðluna.

Her ikisini alýp, deveye bindirerek,
Medine’nin yolunu tuttu kederlenerek.

Hazret-i Aiþe’ye rastladý yolda bir an.
Sordu ona Aiþe: (Ne haber var Uhud’dan?)

Dedi: (Elhamdülillah, saðdýr Peygamberimiz.
Ondan gayri ne bela gelse de dert etmeyiz.)

Sordu yine Aiþe: (Bu cesetler kimindir?)
Dedi ki: (Biri oðlum, biri de helalimdir.)

O sýrada devesi, diz üstü çöktü birden.
Çok uðraþtý ise de, kaldýramadý yerden.

Dedi ki: (Bundan fazla yük vururdum buna ben.
Hiç böyle yapmamýþtý, çok garip hakikaten.)

Kaldýrýp tevcih etti Medine cihetine.
Lakin deve gitmeyip, oturdu yere yine.

Bir de Uhud yönüne deveyi sürdü bir an.
Bu sefer direnmeyip, süratle gitti hayvan.

Kadýn, þaþkýn bir halde Uhud’a döndü yine.
Gelip arz ettiðinde Allah’ýn Habibine,

Buyurdu ki: (Helalin, evinden ayrýlýrken,
Bir þey söylemiþ miydi bu gazaya gelirken?)

Arz eyledi ki: (Evet, demiþti ki: Ýlahi!
Cenkten sonra, evime döndürme beni geri.)

Buyurdu: (Bunun için gitmedi deven senin.
Cennette arkadaþtýr oðlun ile helalin.)