Mekke’deki müþrikler, Resulden çok mucize,
Görseler de, imana gelmiyordu hiç kimse.

Hatta Müslümanlara eza ve iþkenceler,
Yaparlardý ki, buna, üzüldü Hayrül-beþer.

Bir gün düþündüler ki: Bir gideyim Taif'e.
Belki kabul ederler Ýslam’ý o taife.

Ve Zeyd bin Harise’yi yanlarýna aldýlar.
Mekke yakýnýndaki o diyara vardýlar.

Orada, Abd-i Yalil, Habib ve Mesud diye,
Oranýn eþrafýndan rastladý üç kimseye.

Onlarla konuþarak, Ýslam’a etti davet.
Lakin onlar, Resule ettiler çok hakaret.

Dediler: (Allah -hâþâ- Peygamber gönderecek,
Senden baþka birini bulamadý mý acep?

Senin bu söylediðin þeyleri, kendi kavmin,
Kabul etmediler de, þimdi bize mi geldin?

Buraya gelmek için, izin aldýn mý bizden?
Çabuk terk et burayý, git bizim ülkemizden.)

Peygamber efendimiz, bir cevap vermeyerek,
Onlarýn yanlarýndan ayrýldý üzülerek.

Gitti mahzun bir halde, Sakif kabilesine.
Ve anlattý Ýslam’ý o yer ahalisine.

Bir ay, o insanlarý Ýslam’a etti davet.
Ve lakin tek bir kiþi eylemedi icabet.

Hem istihza ettiler, hatta yuhaladýlar.
Gençleri toplayarak, hem de taþa tuttular.

Hazret-i Zeyd, Resule siper etti kendini.
Korudu o taþlardan Allah’ýn Habibini.

Resulün etrafýnda pervane dönüyordu.
Ona zarar gelmesin diye çýrpýnýyordu.

Taþlar, hazret-i Zeyd’in baþýna, ayaðýna,
Geliyordu, lakin o aldýrmýyordu buna.

Çünkü Resulullahý o hep düþünüyordu.
Caným, Onun uðrunda feda olsun diyordu.

Vücuduna, peþpeþe gelen taþlardan sebep,
Zeyd’in bütün bedeni, kan içinde kaldý hep.

O zalimlere karþý, avazý çýktýðýnca,
Baðýrýyor idi ki bu arada ayrýca:

(Yapmayýn, taþ atmayýn, Resulullahtýr bu zat!
Sizi, Ýslam dinine davete geldi bizzat.

Parça parça edin de siz beni ey insanlar!
Lakin Resulullaha vermeyin asla zarar.)

Buna raðmen o taþlar, aþarak Zeyd’i dahi,
Resulün vücuduna eriþirdi nihai.

Mübarek ayaklarý, kan içinde kalarak,
Ayrýldýlar oradan, gayet mahzun olarak.

Ýlerdeki bir baðda, oturup dinlendiler.
Sonra, yaralarýný, kanlarýný sildiler.