Resulullah Bedir'de, Muhacirlerden sonra,
(Fikriniz nedir?) diye sual etti ensara.

Sa'd bin Muaz kalkýp, dedi: (Ya Resulallah!
Allah ve Resulü'ne iman ettik biz vallah.

Elbet hak ve doðrudur her getirdiðin senin.
Ýtaat hususunda söz verdik sana kesin.

Bizler, o sözümüzden asla geri dönmeyiz.
Her nereye gidersen, biz dahi emrindeyiz.

Baþýmýz üzerinde tutarýz her emrini.
Yeter ki bildir bize, ne ise dileðini.

Denize dalsan bile, biz de hemen dalarýz.
Hiçbirimiz, bir adým bundan geri kalmayýz.

Hatýr-ý þerifinde ne varsa, bize emret.
Tutarýz can ve baþla, etmeyiz muhalefet.

Bizim bir tek gayemiz, seni sevindirmektir.
Böylelikle rýzana ve sevgine ermektir.)

Bu söze katýldýlar hepsi can-ü gönülden.
Uðrunda can vermeye söz verdiler o günden.

Resulullah buyurdu: (Ey eshabým, gün bu gün.
Allah’ýn lütfu ile, þad olarak yürüyün.

Zira ben, müþriklerin, o savaþ meydanýnda,
Ölecekleri yeri görüyorum þu anda.)

Müminler bu müjdeyi, Hakkýn Sevgilisinden,
Alýnca, bir aþk ile yürüdüler izinden.

Hendek harbinde dahi, yine ayný þekilde,
Savaþ devam ederdi bütün þiddeti ile.

Oklar uçuþuyordu havada výnlayarak,
Taraflar arasýnda, vardý yine büyük fark.

Düþmanlar onbin kiþi, Eshab üçbin idiler.
Ayrýca, anlaþmayý bozarak yahudiler,

Kureyþ müþrikleriyle ittifak eyleyince,
Müminler, çok sýkýþýk hale düþtü bir nice.

Resulullah, eshaba buyurdu o gün hemen:
(Allahü teâlâya yemin ederim ki ben,

Bu karþýlaþtýðýmýz sýkýntýlar bitecek.
Cenâb-ý Hak, zaferi, bize nasip edecek.)

Resulden bu müjdeyi alýnca mücahidler,
Hepsi, küffâra karþý bir aslan kesildiler.

Sa'd bin Muaz dahi, çok güzel çarpýþýrken,
Bir müþrikin okuyla, yaralanmýþtý birden.

Ok, atar damarýna tam etmiþti isabet.
Kan kaybý sebebiyle, ciddi idi vaziyet.

Dedi ki: (Ya ilahi, harp sürecekse hâlâ,
Bana ömür ihsan et, savaþayým küffârla.

Yok eðer bitecekse bu savaþ ya ilahi,
Þehidlik rütbesini ihsan et bana dahi.

Þu Beni Kureyza'nýn akýbetini, bizzat,
Þu dünyada görmeden, ruhumu alma fakat.)