Her sabah namazýný kýldýrýnca o Server,
Yüzünü, eshabýna döndürürdü her sefer.

Eshab Onu görünce, nurlanýrdý kalbleri.
Hemen unuturlardý, üzüntü ve dertleri.

Yine sabah namazý kýlýnmýþtý ki bir gün,
Dönmesini bekledi, sahabe o Resulün.

Ve lakin Resulullah, eshabýna dönmeden,
Hazret-i Ali ile, çýktý bir þey demeden.

Önce anlamadýlar niçin gittiklerini.
Bir miktar beklediler dönüp gelmelerini.

Resulullah, hazret-i Ali ile beraber,
Hazret-i Fatýma’nýn hanesine gittiler.

Buyurdu ki: (Ya Ali, ben gireyim içeri.
Sen kapýda bekle de, girmesin baþka biri.)

Zira yeni doðmuþtu torunlarý Hüseyin.
Melekler, grup grup gelirdi tebrik için.

Allah'ýn Sevgilisi geriye dönmeyince,
Mescitteki eshabý, merak sardý iyice.

Hazret-i Ebu Bekir, sonra Ömer ve Osman,
Geldiler ayný eve, cümle eshab birazdan.

Resulden izin alýp, hep içeri girdiler.
Ve hazret-i Ali’yi tek tek tebrik ettiler.

Teþekkür ediyordu eshaba o da hemen.
Çok sevinçli olduðu, belli idi yüzünden.

Ýkinci torunlarý dünyaya gelmiþ idi.
Bu yüzden o Server de begayet sevinçliydi.

Ve o gün, Hüseyin’i alarak kucaðýna,
Ezan ve ikameti okudu kulaðýna.

Sonra da seslendi ki: (Ey Hüseyin, bil ki sen,
Cennet çocuklarýnýn seyyidisin þimdiden.)

O Server çok severdi hazret-i Hüseyin’i,
Söylerdi ara ara onu çok sevdiðini.

Oturttu bir gün onu, sað dizi üzerine.
Oðlu Ýbrahim’i de, aldý sol dizlerine.

O anda geldi Cibril, dedi: (Ya Resulallah!
Bunlardan birisini alacak senden Allah.

Lakin sana býraktý bu iþin seçimini.
Senin arzuna göre, alacak birisini.)

Buyurdu ki: (Hüseyin vefat ederse eðer,
Ali ve Fatýma da, buna çok üzülürler.

Ama oðlum Ýbrahim vefat ederse þayet,
Onlardan daha fazla, ben yanarým nihayet.)

Allah'ýn Sevgilisi böyle istediðinden,
Üç gün sonra Ýbrahim vefat etti aniden.

Hazret-i Hüseyin’in, çok nur vardý yüzünde.
Etraf aydýnlanýrdý, gece yürüdüðünde.

Yaya, yirmibeþ defa hac yaptý Medine'den.
Her kiþi binse dahi, o binmezdi katiyen.