Validesi Ümmül-Hayr hatunun, önceleri,
Doðan çocuklarý hep, ölüyordu her biri.

Hazret-i Ebu Bekri verince Allah ona,
Beytullaha götürdü alarak kucaðýna.

Orada dua edip, dedi ki: (Ey Allah’ým!
Baðýþla bunu bana, yaþasýn bu evladým.)

Beyt-i þerif içinden, bir el çýktý o zaman.
Bebeðinin elini sýkýca tuttu o an.

Ve gaibten bir nida edildi ki: (Ey hatun!
Üzülme, sevin çünkü, yaþayacak bu oðlun.)

Bir gün de Resulullah, sevgili Eshabiyle,
Otururken, Ebu Bekr arz eyledi Resule.

Dedi: (Ya Resulallah, senin hakkýn için ben,
Ömrümde hiçbir puta tapýnmadým katiyen.)

Hazret-i Ömer dahi bulunurdu orada.
Þöyle sual eyledi, Sýddýk'a o arada:

(Niçin yemin edersin Resulün hakký için?
Cahiliyet devrinde bunca ömür geçirdin.)

O ise, sözlerine þöylece etti devam:
Küçükken, puthaneye götürdü beni babam.

(Bunlar, senin ilahýn, secde eyle!) dedi ve,
Beni orada koyup, kendisi gitti eve.

O putlardan birine yaklaþýp ben bu sefer,
Baðýrdým: (Karným çok aç, bana biraz yemek ver!)

Cevap alamayýnca, (Su ver!) dedim bu defa.
Baktým, yine o puttan çýkmadý ses ve seda.

Bir taþ alýp dedim ki: (Atarým bunu sana!
Eðer sen ilah isen, mani ol haydi bana.)

Yine ses çýkmayýnca, taþý attým bu kere.
O put, yüzü üzeri devrildi hemen yere.

Az sonra babam gelip, gördü bu vaziyeti.
(Ne için böyle yaptýn?) diyerek sitem etti.

Annem de öðrenince, görmedi bunda beis.
Dedi: (Kendi haline býrakalým bunu biz.

Zira bunun hakkýnda, bana, Allah katýndan,
Bir hitap gelmiþti ki, hiç çýkmaz hatýrýmdan.)

Ben, anneme sordum ki: (Nasýl hitap olundu?)
Dedi: Senin doðumun, vakta ki yakýn oldu.

Gaibden, kulaðýma ses geldi o esnada.
Diyordu ki (Ey hatun, müjdeler olsun sana.

Zira gayet mübarek bir çocuðun doðacak.
Adý hem, yerde Atik, gökte Sýddýk olacak.

Hazret-i Muhammed’e iman eder hem de ilk.
O yüce Peygambere, olur hem yar ve refik.)

Hazret-i Ebu Bekir sözünü bitirince,
Gökten Cibril-i emin nazil oldu hemence.

Resule, tam üç defa dedi ki: (Ebu Bekir,
Bu anlattýklarýný doðru söylemektedir.)