Bir gün yine müþrikler, gelip, Kâbe dibinde,
Atýp tutuyorlardý, Resulün aleyhinde.

Sonra Resulullah da, teþrif edince hemen,
Hayâsýzca, üstüne saldýrdýlar hep birden.

Ve hatta içlerinde, en azýlý ve bedbaht,
Bir kâfir var idi ki, Ukbe bin ebi Muayt.

Peygamber-i ziþânýn, yapýþtý yakasýna.
Ve sýkmaya baþladý, sanki boðarcasýna.

Yetiþti o esnada, hazret-i Ebu Bekir.
Ve gördü ki, vaziyet gayet tehlikelidir.

Onu, bu kâfirlerden kurtarmak maksadiyle,
Daldý aralarýna hemence can havliyle.

Dedi: (Rabbim Allah’týr diyeni, ey kâfirler!
Öldürecek misiniz, ama o bir peygamber.)

Onlar, Resulullahý býrakarak, bu kere,
Saldýrýya geçtiler, hazret-i Ebu Bekre.

Ayakkabýlarýyla vurarak yüzüne hem,
Kan içinde býrakýp, verdiler büyük elem.

Tanýnmayacak hale gelmiþti ki mübarek,
Birden, Teym oðullarý yetiþti seðirterek.

Onu, o kâfirlerin alarak ellerinden,
Böylece kendisini kurtardýlar ölümden.

Bir çarþafýn içinde, evine götürdüler.
Eve vardýklarýnda, onu baygýn gördüler.

Ancak akþama doðru, kendisine gelince,
(Resulullah nasýldýr?) diye sordu ilk önce.

Validesi Ümmül Hayr, dedi ki: (Ey evladým!
Ne yemek istiyorsan, söyle, hazýrlayalým.)

Lakin o, Peygamberi ediyordu çok merak.
Dedi: (Ümm-i Cemil’den, gidip sorun koþarak.)

Hemþiresi olurdu, o, hazret-i Ömer’in.
Ona gitti annesi, bir bilgi almak için.

Meðerse Ümm-i Cemil, habersizmiþ bu iþten.
Öðrenince, Sýddýk’ýn, yanýna koþtu hemen.

Sordu Ümm-i Cemil’e, hazret-i Ebu Bekir:
(Þu anda Resulullah, acaba ne haldedir?)

(Hayattadýr) deyince, dedi: (Elhamdülillah!
Peki, þimdi ne yapar, nerdedir Resulullah?)

Ümm-i Cemil dedi ki: (Erkam’ýn evindedir.
Þükür, hayatta olup, sýhhati yerindedir.)

Dedi: (Resulullahý, ben bizzat görmedikçe,
Ne yer, ne de içerim bunu öðrenmedikçe.)

Gece, herkes uyuyup, çekilince el ayak,
Onlarýn yardýmýyla, güçlükle doðrularak,

Yavaþ yavaþ yürüyüp, vardý Resulullaha.
Onu sýhhatte görüp, þükreyledi Allah’a.

Koklayýp öptü onu, sevgiyle sarýlarak.
Kalbi, onu görünce, müsterih oldu ancak.