Ne zaman ki Resule verildi hicret izni.
O gün þereflendirdi Sýddýk’ýn hanesini.

Buyurdu: (Ya Eba Bekr, bana da, hicret için,
Rabbimiz tarafýndan, verildi bugün izin.)

O, merakla sordu ki: (Ey Resul-i mücteba!
Ben de beraber miyim, sizin ile acaba?)

Resulullah, cevaben buyurdular ki: (Evet.)
Hazret-i Ebu Bekir, sevindi buna gayet.

Ve hatta bu sevinci oldu ki öyle içten,
Aðlayýp, gözlerinden yaþlar aktý sevinçten.

O gece, yanlarýna biraz azýk aldýlar.
Ve arka pencereden, gizlice ayrýldýlar.

Belli olmasýn diye, hem de ayak izleri,
Parmaklarý ucunda yürürlerdi ekseri.

Hazret-i Ebu Bekir, Resulün çevresinde,
Yürürdü bir korku ve telaþ içerisinde.

Bir saða, bir de sola geçerek yürüyordu.
Bir ileri, bir geri, yer deðiþtiriyordu.

Resulullah sordu ki: (Niçin böyle edersin?
Bir pervane misali, etrafýmda dönersin.)

Dedi: (Ya Resulallah, endiþe ederim ben,
Ki, size zarar gelir, herhangi bir cihetten.

Onun için bir saðdan, bir soldan yürüyorum.
Bir zarar gelecekse, bana gelsin diyorum.)

Buyurdu ki: (Üzülme, Rabbimiz bizimledir.
Onlar zarar yapmaya, olamazlar muktedir.)

Nihayet maðaraya vardýlar selametle.
Ve lakin Resulullah yorulmuþtu gayetle.

Ve hem de nalinleri koptuðundan o daðda,
Mübarek ayaklarý kanadý o arada.

Maðara kapýsýna vardýlar en nihayet.
Sýddýk arz eyledi ki: (Az bana müsaade et.

Gireyim sizden önce, akrep yýlan olmasýn.
Haþeratýn zararý, size hiç dokunmasýn.)

Sonra girdi içeri, Resul izin verince.
Ýçerde büyük küçük, delikler gördü nice.

Gömleðini yýrtarak, týkadý delikleri.
Lakin parça bitince, açýkta kaldý biri.

Ve çýplak ökçesini, koydu açýk deliðe.
Dedi: (Ya Resulallah, buyurun içeriye.)

Girdi Resul içeri, lakin çok yorgundular.
Ebu Bekrin dizinde bir miktar uyudular.

Sýddýk’ýn, ayaðýný koyduðu o delikten,
Bir yýlan, ayaðýný kuvvetle soktu birden.

Caný yandý ise de bu acýdan be gayet,
Uyanmasýnlar diye, etmedi hiç hareket.

Lakin gözyaþlarýna, mani olamamýþtý.
Resulün nur yüzüne, bir damla damlamýþtý.