Peygamber efendimiz, Sýddýk ile böylece,
Maðarada kaldýlar, üç gündüz ve üç gece.

Sýddýk hararetlenip arzuladý serin su.
Ve hemen arz edince, Resule bu hususu.

Buyurdu: (Ya Eba Bekr, çýkýver dýþarýya.
Bir ýrmak görürsün ki, iç ondan doyasýya.)

Sýddýk emre uyarak, dýþarý çýktý hemen.
Bir ýrmak görüverdi orada hakikaten.

Baldan tatlý kardan ak, miskten güzel kokardý.
Maðaranýn önünde, gürül gürül akardý.

Ýçti Sýddýk-ý ekber, o sudan doya doya.
Döndü ferahlanarak, tekrar o maðaraya.

Dedi: (Ya Resulallah, dað baþýnda bu ýrmak,
Nasýl böyle akar ki, ederim bunu merak.)

Buyurdu: (Hararetten, vakta ki yandý için.
Hak teâlâ yarattý bu suyu senin için.)

Hazret-i Ebu Bekir sevindi gayet buna.
Dedi ki: (Anam babam, feda olsun yoluna.

Hak teâlâ katýnda, acaba bu günahkâr,
Ebu Bekrin kýymeti, var mýdýr ki bu kadar,

Bu güzel, serin suyu, Mekke'nin bir daðýnda,
Akýttý benim için, misk-ü anber tadýnda?)

Cevaben buyurdu ki: (Evet ya Eba Bekir!
Hak katýnda kýymetin, daha da ziyadedir.)

Hazret-i Ebu Bekir, yine o maðarada,
Bir kuþcaðýz gördü ki, dururdu hep tavanda.

Ne yer, ne de içerdi, dururdu ayný minval.
Çok tuhafýna gitti, ondaki bu garip hal.

Düþündü ki: bir canlý, nasýl yaþar yemeden?
O esnada Cebrail oraya geldi hemen.

Resul vasýtasýyla buyuruldu ki ona:
(Merak ettiðin þeyi, sual et o hayvana.)

Hazret-i Ebu Bekir, etti ki kuþa sual:
(Ne yer, ne de içersin, nedir bu sendeki hal?)

O zaman kuþ söyledi, sýrrýný Ebu Bekre.
Dedi ki: (Bu esrarý, size derim ilk kere.

Yarattý Hak teâlâ, bin yýl önce beni hem.
Sadece iki sözdür, benim yemem ve içmem.

Acýkýnca, birini söylerim, doyar karným.
Susayýp, öbürünü söyleyince kanarým.)

Buyurdu: (Ey kuþcaðýz, bu ne acayip þeydir.
Seni böyle doyuran, kandýran sözler nedir?)

Dedi ki: (Hak teâlâ, her þeye kadir elbet.
O, her türlü doyurur, Onundur güç ve kuvvet.

Doyurur beni dahi, iki kelime ile.
Bunlar dahi bahusus, ilgilidir seninle.

Sana buðz edenlere lanet eder, doyarým.
Seni çok sevenlere dua eder, kanarým.)