Cebrail'e sordu ki, o Resul-i mücteba:
(Ümmetimin hepsine sual var mý acaba?)

Dedi ki: (Evet vardýr, sýrf Ebu Bekir hariç.
Ümmetinin içinde, sual olmaz ona hiç.

Ona, mahþer gününde, denir: Ya Eba Bekir!
Hesaba çekilmeden, sen buyur, Cennete gir.

O der ki: Beni seven Müslümanlar da, tek tek,
Cennete girmeyince, istemem ben de girmek.)

Bir gün de, Resulullah efendimize diye,
Birisi, gümüþ yüzük getirmiþti hediye.

Peygamber efendimiz, onu kabul ettiler.
Ve hemen o yüzüðü, Ebu Bekre verdiler.

Dediler: (Götür bunu, kuyumcunun birine,
La ilahe illallah nakþetsin üzerine.)

Hazret-i Ebu Bekir, onu Resulullahtan
Alýp, bir kuyumcuya götürdü hemen o an.

Dedi: (Yaz bu yüzüðe, la ilahe illallah.
Ýlave et yanýna, Muhammed Resulullah.)

Halbuki Resulullah böyle emretmemiþti.
Ýkinciyi, kendisi ilave ettirmiþti.

Hazret-i Ebu Bekrin, dediði gibi aynen,
Kuyumcu, iki ismi yüzüðe yazdý hemen.

Sýddýk yüzüðü alýp, götürürken Resule,
Hak teâlâ bir hitap buyurdu Cebrail'e:

(Çabuk git, Habibimin yüzüðüne, sen dahi,
Ebu Bekir ismini yazýver bizatihi.

O, benim adým ile, Habibimin adýný,
Madem uygun görmedi, ayrý olmalarýný.

Ben de uygun görmedim, ayrýlsýn birbirinden.
Peygamberimin ismi, Sýddýkýmýn isminden.)

Hazret-i Ebu Bekir, Resule giderken tam,
Bir anda indi yere, Cibril aleyhisselam.

Elindeki yüzüðe, olmadan hiç haberi,
(Ebu Bekir) ismini yazdý ve döndü geri.

Sýddýk geldi nihayet, o Resulün evine.
Teslim etti yüzüðü, bizzat kendilerine.

Ve lakin o yüzüðe bakýnca Fahr-i âlem,
Gördü, (Ebu Bekir) de yazýlmýþ yüzüðe hem.

Hemen sual etti ki ona: (Ya Eba Bekir!
Yüzükte, senin dahi ismin var, sebep nedir?)

Hazret-i Ebu Bekir, utandý, etti hicab.
Bu hususta, Resule veremedi bir cevap.

O an yine Cebrail, emirle indi yere.
Allah’ýn selamýný iletti Peygambere.

Dedi: (Ey insanlarýn, cinlerin Peygamberi!
Kendisinin isminden, Sýddýk'ýn yok haberi.

O, yolda gelir iken, Rabbimizin emriyle,
Ebu Bekrin ismini, ben yazdým o yüzüðe.)