Hazret-i Ömer der ki: Tebük’e gidilirken,
Yardým talep eyledi, Resul her sahabiden.

Þöyle buyurdular ki o zaman cümle halka:
(Herkes, iktidarýnca getirsin bir sadaka!)

Resulullah, eshabdan edince yardým talep,
Seferber oldu buna, sahabe-i kiram hep.

Getirdi bazý þeyler, herkes gücüne göre.
Kimisi altýn gümüþ, kimi de verdi deve.

O zamanlar tesadüf, malým da çoktu benim.
Yarýsýný getirip, Resule teslim ettim.

Bana sual etti ki Resulullah o ara:
(Ne býraktýn ya Ömer, evinde olanlara?)

Dedim: (Ya Resulallah, bu kadar da evde var.)
Ben böyle söyleyince, bir þey buyurmadýlar.

Az sonra Ebu Bekir, teþrif etti oraya.
Getirdiði mallarý, yýðýverdi ortaya.

Resulullah, ona da sordu ki þöyle yine:
(Peki ya Eba Bekir, ne býraktýn evine?)

Dedi ki: (Neyim varsa, alýp geldim hepsini.
Koydum eve Allah ve Resulün sevgisini.)

Yani sevgi var iken Allah ve Resulüne,
Ýtibar edilir mi, dünya mal-ü mülküne?

O Server buyurdu ki, ikimize bakarak:
(Cevabýnýz kadardýr, aranýzda olan fark.)

O günden itibaren, iyi anladým ki ben,
Hiçbir þeyde, ben onu, geçemem hakikaten.

Zira yalnýz bu iþte, onu geçebilirdim.
O da böyle olunca, kalmadý hiç ümidim.

Hazret-i Ömer der ki: Bedir’e vasýl olduk.
Üçyüzsekiz sahabi, savaþ için saf tuttuk.

Bine yakýn kâfiri görünce Resul o gün,
Secdeye kapanarak, dua etti çok üzgün.

(Ya Rabbi, vaad ettiðin zaferi eyle ihsan!
Þu maðrur kâfirleri, eyle mahv-u periþan!)

Sýddýk, baþý ucunda iþitip bu duayý.
Çok teselli eyledi, Resul-i mücteba'yý.

Dedi: (Ya Resulallah, kendini yorma fazla.
Korur elbet dinini, düþmandan Hak teâlâ.

Üzülme, O, vaadinde duracaktýr muhakkak.
Sana zafer verecek bu cenkte cenâb-ý Hak.)

Sýddýk'ýn tesellisi bitmemiþti ki daha,
Cebrail meleklerle geldi Resulullaha.

Dedi ki: (Ebu Bekrin, bu sözü üzerine,
Gönderdi Hak teâlâ bizi senin emrine.

Üzülme, müsterih ol, silahlýyýz hepimiz.
Bu dini, kâfirlerden korumaya kâfiyiz.)