Bir gün Resul-i ekrem, mescid-i þerifinde,
Cibril'le konuþurdu, bir mevzu üzerinde.

Eshab dahi, mescide girdiðinde o günü,
Gördüler Cebrail'le, Allah’ýn Resulünü.

O Resulün yanýnda Cebrail’i görünce,
Giren, oturuyordu sessiz ve edeplice.

Hazret-i Ali girdi, mescide daha sonra.
Selam verip oturdu, edeple bir kenara.

Sonra Hazret-i Osman girdi onu takiben,
Selam verip, edeple oturdu o da hemen.

Lakin Sýddýk-ý ekber içeriye girince,
Cibril kalktý ayaða, derhal onu görünce.

Cibril'in kalktýðýný görünce Fahr-i âlem,
O dahi saadetle ayaða kalktý hemen.

Onu gören Eshab da, pek tabii olarak,
Hep ayaða kalktýlar, o Resule uyarak.

Ve merak ettiler ki, cümle Eshab-ý kiram:
Niçin kalktý ayaða Resul aleyhisselam?

Sonra da, kendisinden bunu sual ettiler:
(O gün, niçin ayaða kalkmýþtýnýz?) dediler.

Buyurdu ki: Ebu Bekr girince, baktým hemen,
Cibril kalktý ayaða, Ebu Bekre hürmeten.

Ben de kalkýp, sordum ki kendisine bu kere:
(Niçin tazim edersin, ey Cibril Ebu Bekre?)

Dedi: (Ya Resulallah, ona hürmet ederim.
Zira seneler önce, hocam olur o benim.

Sebebine gelince, vakta ki cenâb-ý Hak,
Adem Safiyyullahý topraktan eyledi halk.

Ve bütün meleklere hitab edip Rabbimiz:
Emretti ki: (Adem'e doðru secde ediniz!)

O anda bir vesvese, kalbime geldi benim.
Dedim: Adem'e karþý, ben secde etmeyeyim.

Düþündüm ki: Çünkü o, topraktan olundu halk.
Bunun için, ben ondan hayýrlýyým muhakkak.

Bu fasit düþünceye ben olunca giriftar,
Secde etmemek için, vermiþtim kati karar.

Ama tam o esnada, süratle gökyüzünden,
Ebu Bekir’in ruhu yanýma geldi birden.

Dedi ki: (Ey Cebrail, eyleme muhalefet!
Bu, Allah’ýn emridir, hemen sen de secde et!)

O böyle söyleyince, gitti o kibir, inat.
Ve Rabbimin emrine, eyledim tam itaat.

Bendeki kibir, benlik, Ýblis’e geçti o an.
Ve secde eylemedi, Ýblis bu gururundan.

Allah’ýn bir emrine edince muhalefet,
Ona isabet etti, o ebedi felaket.

Ben ise, Ebu Bekrin o ikazýyla hemen,
Secde edip, kurtuldum ebedi felaketten.)