Hazret-i Ebu Bekir, girip Ýslam dinine,
Candan aþýk olmuþtu, Hüdâ’nýn Habibine.

Hem rýzalarý için, Allah ve Resulünün,
Tam seksenbin altýný, sadaka verdi bir gün.

O böyle daðýtýnca, elde varsa her nesi,
Kalmadý üzerinde giyecek elbisesi.

Buldu kýldan bir aba, geçirdi arkasýna.
Bu yüzden gelemedi eshabýn arasýna.

Resulullah mescidde, cemaate bakarak,
Onu göremeyince, ettiler hayli merak.

Eshaba sordular ki: (Kardeþim Ebu Bekir,
Cemaate gelmemiþ, acaba sebep nedir?)

O esnada Cibril de, bürünmüþ kýl aba’ya,
Geldi Rabbin emriyle, Resul-i müctebaya.

Resulullah, görünce Cibril'in bu halini,
Çok merak eyleyerek, sordu þu sualini:

(Ey kardeþim Cebrail, bu ne haldir ki böyle,
Kýldan aba giymiþsin, hikmeti nedir, söyle?)

Dedi: (Ya Resulallah, gökte melekler dahi,
Kýldan aba giydiler, hep böyle, benim gibi.)

(Niçin?) diye sorunca, dedi: (Ya Resulallah!
Böyle giyinmemizi, emretti bize Allah.

Çünkü Sýddýk, varýný daðýttý ki o kadar,
Kýrkbin altýn gizlice, kýrkbinini aþikâr.

Elbisesini dahi verince bir fakire,
Namaz için, mescide gelemedi bu kere.

Þimdi onun sýrtýnda, kýldan bir aba vardýr.
Dýþarý çýkamayýp, evde oturmaktadýr.

Bu yüzden emretti ki Rabbimiz meleklere:
(Siz de öyle giyinip, benzeyin Ebu Bekre.)

Ýþte ya Resulallah, emretti ki Rabbimiz,
Bir elbise bularak ona gönderesiniz.)

Allah’ýn Sevgilisi, bunlarý iþitince,
Hazret-i Ebu Bekre, dua etti bir nice.

Sonra hitab etti ki eshaba Efendimiz:
(Fazla bir elbiseye, malik ise hanginiz,

Götürüp Ebu Bekre versin o esvabýný.
Çoðaltsýn bu sayede, ecir ve sevabýný.)

Ve lakin hiçbirinde, yoktu fazla bir libas.
Zira yoktu onlarda, dünyalýk bir ihtiras.

Gönderdiler bir esvap, bir yerden edinerek.
Hazret-i Ebu Bekir, onu alýp giyerek,

Resule varmak için, yola çýktý acilen.
Cibril, yine emirle, Resule geldi hemen.

Dedi: Ya Resulallah, emretti Hak teâlâ:
(Karþýlasýn Habibim, Ebu Bekr çýktý yola.)

Resulullah, Sýddýk’ý yolda karþýladýlar.
Müsafeha ederek, çok dua buyurdular.