Hatun sual edince, ahvalini Nevfel’in,
Yaþla doldu gözleri, hazret-i Peygamberin.

Þehadet haberini, söyleyemedi ona.
Arkaya iþaretle, devam etti yoluna.

Sonra hazret-i Ali, geliyordu geriden.
Hatun ona yaklaþýp, Nevfel’i sordu hemen.

Hazret-i Ali'nin de, yaþla doldu gözleri.
Diyemedi bir türlü, ona acý haberi.

O da, iþaret edip eliyle arkasýna,
Yürüyüp geçiverdi, öndekinin yanýna.

Sonra hazret-i Osman, geliyordu geriden.
Hatun ona koþarak, Nevfel’i sordu hemen.

O da, bu manzaraya üzülerek gayetle,
Geçiverdi ileri, arkaya iþaretle.

Sonra hazret-i Ömer, geriden geliyordu,
Hatun, merak içinde yaklaþýp ona sordu.

O da söyleyemedi hatuna bu haberi.
Arkaya iþaretle, geçiverdi ileri.

En arkada Ebu Bekr, yalnýzca geliyordu.
Hatun, ondan müjdeli bir haber bekliyordu.

Çaresizlik içinde koþarak Ebu Bekre,
Nevfel’in ahvalini, ona sordu bu kere.

Resul-i müctebanýn, maðara arkadaþý,
Ve onun çok sevdiði, hem yârý, hem sýrdaþý,

Hazret-i Ebu Bekir, düþündü ki: Ne desem?
Þehadet haberini, bu hatuna verirsem,

Muhalefet olur bu, Allah’ýn Resulüne.
Zira o, söylemedi bunu onun yüzüne.

(Geride kaldý) desem, bu söz de yalan olur.
Zira benden geride, gelen bir kimse yoktur.

Ya Rabbi, kaçýndýlar yýkmaktan bir gönülü.
Ali, Osman ve Ömer, hem de Allah Resulü.

Zor durumda kaldým ben, nasýl cevap vereyim?
Geride kimse yok ki, iþaret eyliyeyim.

Üzmek istemiyorum bu zavallý kulunu.
Ya Rabbi, göster bana bunun çýkýþ yolunu.

Bütün ihtiyarýný, Allah’a býrakarak,
Eliyle sakalýný, tutup sývazlayarak,

Bütün varlýðý ile, sýðýndý Yaradana,
Sonra (Ya Allaah!) diye, kuvvetle etti nida.

O an, bir toz bulutu belirlendi uzaktan.
Þehid Nevfel, süratle, geldi ve indi attan.

Dedi: (Ya Eba Bekir, sýrf senin hatýrýna,
Diriltti Rabbim beni, bir emrin mi var bana?)

Ve hazret-i Sýddýk'ýn ellerini öperek,
Yürüdü ileriye bir bir selam vererek.

Atýnýn üzerinde, yalýn kýlýç Nevfel’i,
Görüp, hayret ettiler sahabenin her biri.