Üç gün kalmýþ idi ki, vefatýna Resulün,
Hastalýðýn þiddeti, artmýþ idi büsbütün.

Öyle ki, çýkamadý mescide en nihayet.
Namaz kýldýramadý, eshabýna bir müddet.

Ýlk gelmediði vakit, yatsý namazý idi.
Ve Bilal-i Habeþi, yine eskisi gibi,

Resulün kapýsýna gelerek yine bizzat,
Þöyle nida etti ki: (Ya Resulallah! Salat!)

Peygamber efendimiz, duyduysa da Bilal’i,
Lakin çýkýp gitmeye, hiç yok idi mecali.

Rivayet edilir ki hazret-i Aiþe’den:
O vakit, hastalýðý aðýr idi gerçekten.

Bana buyurdular ki: (Söyleyin Ebu Bekre.
Eshabýma, namazý o kýldýrsýn bu kere.)

Dedim ki: (Anam-babam, caným sana fedadýr.
Babamýn þu aralar, çok üzüntüsü vardýr.

O seni, makamýnda görmezse varýp þayet,
Aðlamaktan, kýraat edemez hiçbir âyet.

Emir buyursanýz da, Ömer ibn-il Hattab’a,
Ýmam olup, namazý o kýldýrsa eshaba.)

Tekrar buyurdular ki, Resul aleyhisselam:
(Ebu Bekre söyleyin, Eshaba olsun imam.)

Bilmecburi giderek, hazret-i Ebu Bekre,
Resul'ün bu emrini, ilettiler bu kere.

Alýnca bu haberi, hazret-i Ebu Bekir,
Dedi: (Resulün emri, baþ göz üzerinedir.)

Bir heyecan içinde, geçiverdi mihraba.
Baktý ki, yerinde yok o Resul-i mücteba.

Kalbinden vurulmuþa döndü üzüntüsünden.
Aklý gidecek gibi oldu hem bu hüzünden.

Aðlayýp, gözlerinden baþladý yaþ akmaya.
Onu görüp, eshab da baþladý aðlamaya.

Allah’ýn Resulü de, buna vakýf oldular.
Güçlükle, eshabýnýn arasýna vardýlar.

Þöyle buyurdular ki, onlara en nihayet:
(Allahü teâlâya, ettim sizi emanet.

Takva üzere olup, korkun Hak teâlâdan.
Artýk ayrýlýyorum yakýnda bu dünyadan.)

Hazret-i Ebu Bekir, geçerek imamete,
Onyedi vakit namaz, kýldýrdý cemaate.

Bir gün Resul-i ekrem, vücudunda hafiflik,
Hissedip, yardým ile, mescide gelmiþti ilk.

Hazret-i Ebu Bekir, görünce Peygamberi,
Sevinip, istedi ki, çekilsin kendi geri.

Lakin Peygamberimiz, iþaret ile ona,
(Yerinde dur!) diyerek, teþrif etti yanýna.

Hazret-i Ebu Bekrin, sol yanýnda durarak,
Kýldýrdý o namazý, eshaba son olarak.