Ömer ibni Hattab'tan, edilir ki rivayet:
Resulullah, dünyadan etmiþti yeni rýhlet.

Geçerken Ebu Bekrin hanesinin önünden,
Bir aðlama sesleri, duydum o ev yönünden.

Durup, çaldým kapýyý ederek hayli merak.
Çýktý hemen Ebu Bekr, aðlamaklý olarak.

Baktým, yaþ akýyordu her iki gözlerinden.
Niçin aðladýðýný, sual ettim kendinden.

Dedi: (Bir rüya gördüm ya Ömer ben bu gece.
Sahabeyi topla da, anlatayým hemence.)

(Peki!) deyip, topladým cümle Sahabeyi ben.
Baþladý anlatmaya rüyayý o da hemen.

Dedi: (Gördüm rüyada, kýyamet koptuðunu.
Herkesin, bir meydanda toplanmýþ olduðunu.

Yüzleri yýldýz gibi parlayan kimseler de,
Gördüm, otururlardý hep nurdan minberlerde.

Bir melekten sordum ki: (Oturanlar kimlerdir?)
Dedi: (O gördüklerin, hepsi de Peygamberdir.

Þefaat yetkisini elinde bulunduran,
Hazret-i Muhammed'i beklerler hepsi þu an.)

Sordum, Resulullahýn nerede olduðunu.
Dedi: (Arþ-ý a’lanýn yanýnda gördüm onu.)

(Beni de ona götür) diye rica eyledim.
Götürdü, edep ile yanýna ilerledim.

Baktým ki, el kaldýrmýþ, hep dua ediyordu.
Kulak verdim, Rabbinden bir þeyler diliyordu.

Diyordu ki: (Ya Rabbi, sen acý ümmetime.
Affeyle hep onlarý, sen benim hürmetime.

Zira var içlerinde, mücahidler, veliler.
Onlarýn herbirine, sen merhamet ediver.)

Rabbimizden bir nida eriþti ki o yerde:
(Ey Resulüm, ümmetin günahkârlarý nerde?

Söylersin sen sadece, itaat edenleri.
Lakin hiç söylemezsin, günah iþleyenleri.

Ýçlerinde zulmeden, faiz yiyen kimseler,
Yok mu hiç zina eden ve adam öldürenler?)

Arz etti ki: (Ýlahi, buyurduðun gibidir.
Lakin onlar, yine de, seni bir bilmiþlerdir.

Onlar puta tapmadý, sana þirk koþmadýlar.
Tevhid üzere olup, küfürden kaçýndýlar.

Acýyýp, bakma bugün onlarýn günahýna.
Layýk görme onlarý, Cehennem azabýna.)

Dedim: (Ya Resulallah, ne kadar aðlýyorsun.
Kendini, ümmet için, ne de çok yoruyorsun.)

Buyurdu: (Ya Eba Bekr, çok tazarru eyledim.
Rabbimden, ümmetimin aflarýný diledim.

Rabbim kabul eyleyip, baðýþladý hepsini.
Benim hatýrým için, affetti cümlesini.)